• پنج شنبه ۱۸ جدی ۱۳۹۳ - ۷:۳۷
    عباسعلی جاويد
    «محمد(ص) به دنیا آمد و همراه با ولادت او حوادثی درآسمان و زمین و مخصوصا در مشرق که مهد تمدن آن روز بود، پدیدارگردید. این حوادث به مثابه­ی سریعترین وسیله­ی خبرگزاری امروز بود که از حادثه­ی مهمی خبر می­داد، و ازآنجاکه این مولود مبارک باید آداب و رسوم کهنه و خرافی ملتها را درهم بکوبد و اساس و شالوده­ی نو برای پیشرفت و ترقی انسانها پی­ریزی کند از همان آغاز زنگ بیدارباش را به صدا درآورد».
  • سه شنبه ۲ جدی ۱۳۹۳ - ۱۹:۵۶
    عباسعلي جاويد
    « پذیرش ولایتعهدی از سوی امام رضا(ع) با آنکه به اجبار بود اما این پذیرش با شرایطی بود که در حکم نپذیرفتن می‌نمود، در عین حال شهرت این مساله در سرزمینهای دور و نزدیک اسلام، و اینکه مامون اعتراف کرده است که امام رضا(ع) پیشوا و رهبر امت و سزاوار خلافت است، و مامون از ایشان خواسته خلافت را بپذیرد و نپپذیرفته و با اصرار مامون ولایتعهدی را با شرایطی پذیرفته است، همین مساله خود در ژرفای عمل به سود روش امام و شکستی برای سیاست خلیفگان بود».
  • چهارشنبه ۱۴ عقرب ۱۳۹۳ - ۱۰:۳۷
    عباسعلي جاويد
    «منطق امام(ع) در مقابل "بیعت" منطق یک انسان با شرف و بزرگ بود که هیچگاه او و امثال او تن به ذلت و خواری نخواهد داد. در مقابل "دعوت مردم" منطق یک مصلح و سیاستمدار ورزیده است، همانگونه که امام علی (ع) در پذیرش حکومت خود به حضور و دعوت مردم به عنوان حجت عقلی و شرعی، استدلال می‌کند: " لولا حضورالحاضر و قیام الحجته بوجود الناصر..." امام حسین (ع) در مقابل انبوه نامه‌های دعوت ازکوفه، حجت را تمام دانسته و به دعوت آنان با اعزام نماینده و سفیران خویش، پاسخ مساعد می‌دهد».
  • پنج شنبه ۳ میزان ۱۳۹۳ - ۲۰:۰۲
    عباسعلي جاويد
    «شکوه وجلوه‌ی علمی امام جواد (ع) باکمی سن آن حضرت (8-9سالگی) چنان شگفت‌آور بودکه بهترین دانشمندان و قاضیان عصر، مانند: ابن ابی داود و قاضی یحی بن اکثم در مناظره با امام (ع) به کوچکی و عجز خود و عظمت علمی امام در حضور همگان اعتراف کردند. مساله‌ی فقهی قطع دست دزد، در مواجه‌ی ابن ابی داود و طرح فروعات مختلف آن از سوی امام که تفصیل آن درکتب فقهی آمده است، اعجاب همراه با تحسین همگان، حتی خلیفه‌ی وقت را برانگیخت».
  • یکشنبه ۲ سنبله ۱۳۹۳ - ۲۰:۰۸
    عباسعلي جاويد
    «در این نوشته به گوشه‌ی از فضایل و ترسیم برخی از خطوط تابناک زندگانی آن امام بزرگ در حد توان پرداخته شد وگرنه بررسی ابعاد زندگی پر برکت امام آن گونه که شایسته آن امام بزرگ است در توان امثال ما نیست. به عنوان مثال در شرح و تفسیر یکی از رساله‌های که از آن حضرت نقل شده به نام* توحید مفضل* که خود مسایل و مطالب بلند و محکم توحید و معارف ارزشمند دیگر را دارا می‌باشد، بزرگان اهل علم رساله‌ها نوشته‌اند».
  • سه شنبه ۲۸ اسد ۱۳۹۳ - ۲۰:۱۷
    عبدالله نظری
    «بنابراین افغانستان را در وضعیت و شرایط فعلی نمی‌توان کشوری مستقل و آزاد نامید. سخن و حدیث از استقلال افغانستان شعار توخالی‌يي بیش نیست! چونکه کشور ما در بخش‌های گوناگون سیاست، اقتصاد، فرهنگ و امنیت از دخالت‌های کشورهای خارجی ایمین نیست؛ بلکه کشورهای غربی و کشورهای همجوار در تمامی ساحات حکومتی نفوذ و سیطره دارند. طوریکه اگر یک ماه به مسوولین سیاسی کشور حقوقی نپردازند. ساختار و نهادهای سیاسی کشور به هم می‌ریزد، یا اینکه یک روز نیروهای خارجی در کشور نباشد سراسر کشور سونامی ناامنی فراخواهد گرفت».
  • یکشنبه ۱۱ جوزا ۱۳۹۳ - ۱۳:۱۵
    عباس‌علی جاويد
    «امامان معصوم ما به مقتضای رسالت خلیفت اللهی خویش هریک در رهگذر ویژگیهای عصر خود به گونه‌ی تجلی داشتند و به حکم علم و حکمتی که لازمه‌ی امامت و موهبت الهی است دقیقترین روشها را در مواجهه بامسایل عصر خویش و در راستای اهداف الهی به کار می‌بستند.»
  • سه شنبه ۶ جوزا ۱۳۹۳ - ۱۹:۴۹
    عباسعلي جاويد
    «محمد(ص)که تا کنون چهل بهار از عمر خویش را در میان چنین جامعه‌ی به دور از آلایش به انحرافات و کج روی‌ها و پیراسته از هرگونه آلودگی و ناپاکی چنان روح و جان خویش را صیقل داده و از زلال فیض ازلی ملکوتی سیراب گشته که اینک آمادگی پذیرش مسوولیت خطیر رسالت را یافته و از طریق دریافت وحی الهی ندای فلاح و رستگاری انسان را به گوش هوش جهانیان برساند. جامعه فرو رفته در گرداب فساد و بدبختی و انسانیت مرده را جان تازه‌ی ببخشد، آدمیتی نو را بنیاد نهد، معیار برتری را نه در نژاد و خون و طبقه، که بر مقیاس تقوا و کرامت قرار دهد. نامردمی‌ها را راست و نابسامانی‌ها را سامان دهد».
  • یکشنبه ۴ جوزا ۱۳۹۳ - ۲۰:۱۲
    عباسعلي جاويد
    «باری، هفتمین خورشید سپهر امامت در دوره‌ی عمر خویش با چند تن از چنین ستم پیشگان و در فضای پر از ظلم و خفقان خلیفگان عباسی معاصر بودند. برای آینه جان امام، تنها غبار نفس اهریمنی این پلیدان جابر، کافی بود تا زنگار غم گرفته و به تیرگی اندوه نشیند تا چه رسد به اینکه هر یک از اینان از منصور تا هارون ستمهای بسیار بر پیکر و روح آن بزرگ وارد آوردند و هر چه نکردند نتوانستند نه آنکه نخواستند. به رغم چنین فضایی آکنده از ظلم و جور عباسیان، امام اما چون ماه تمام در آسمان فضیلت و تقوا و دانش و رهبری می‌درخشید، مردم گروه گروه پنهانی به او روی می‌آوردند و از آن سرچشمه‌ی فیض آسمانی عطش معنوی خویش را فرو می‌نشانیدند».