صفحه اصلی / آرشیو دسته "دينی"

«انسان امروز باوجود پیشرفت‌های شگرف در علوم تجربی و ابزارهای فناوری، بیش از هر زمان دیگر دچار خلای معنا، تنهایی و بحران‌های اخلاقی و روحی است. پیام میلاد دو خورشید تابان رسالت و امامت برای جهان امروز، بازگشت به خردورزی معنوی و احیای مکارم اخلاقی است. رستگاری حقیقی زمانی محقق می‌شود که علم با تعهد و اخلاق پیوند بخورد و پیشرفت مادی در خدمت کرامت و سعادت انسان قرار گیرد. تمسک به سیره نبوی که سراسر رحمت و هدایت است و پیروی از مشی جعفری (ع) که مظهر آزاداندیشی و ژرف‌نگری است، راهکاری بنیادین برای برون‌رفت از بحران‌های فکری و اخلاقی جهان معاصر به شمار می‌رود.»

«اگر اینک با نگاهی ژرف به این سه فصلِ سوگ بنگریم، الگویی مشترک می‌یابیم که در عینِ پراکندگیِ زمان و مکان، در روحِ خود یکدست است. در هر سه، جسم فدیه شد تا معنا جاوید بماند؛ در هر سه، زهر یا بیماری و غربت، پرده‌ای دیگری از این حقیقتِ هماره را گشود که ماندگارترین راهِ رساندنِ پیام، گذر از ورطه شهادت است. عصر جانشینی و امامت و ولایت، استمرار طبیعی رسالت و راهنمایی و هدایت است که زندگیِ هر مسلمانی، بر محورِ همین شاهراه هدایت می‌گردد.»

«پدیدارشناسی ژیوپلتیک شیعه در جهان اسلام را نمی‌توان تنها در سطح مناسبات رسمی دولت‌ها، ایتلاف‌های منطقه‌ای و رقابت‌های امنیتی فهم کرد؛ بلکه این پدیده، دارای دولایه‌ی هم‌زمان و درهم‌تنیده است: لایه‌‌ی نخست، لایه‌ی فراملی و هویتی است که بر شبکه‌های مذهبی، فرهنگی، تاریخی و عاطفی میان جوامع شیعه در کشورهای مختلف استوار است؛ و لایه‌ی دوم، لایه‌ی ملی-دولتی است که در قالب منافع راهبردی، سیاست خارجی، امنیت مرزی و موازنه‌ی قدرت تعریف می‌شود.»

«سرانجام ،در یک نگاه جامع و کلی، سیاست علوی و سیاست اموی دو راه متفاوت در فهم حکومت‌اند. سیاست علوی بر این اصل استوار است که قدرت باید در خدمت عدالت باشد؛ اما سیاست اموی نشان می‌دهد که اگر قدرت خود را هدف نهایی بداند، عدالت را قربانی خواهد کرد. یکی بر اخلاق، حق و کرامت انسانی تکیه دارد؛ دیگری بر مصلحت قدرت، برتری‌جویی و مهار مخالف. یکی حکومت را امانت می‌بیند؛ دیگری آن را غنیمت.! ازاین‌رو، مطالعه‌ی این دو الگو صرفاً احساس نوستالژیک و بازگشت به گذشته نیست، بلکه تأملی جدی درباره‌ی امروز ماست.»

«ازاین‌رو می‌توان ادعا کرد که رویداد عاشورا انفجار خشم و عصیان جریان محکوم و سرکوب‌شده‌ای اسلام بر اساس قرایت امت و امامت در برابر اسلام برساخته‌ای دستگاه خلافت بود. البته از ناحیه جریان حاکم نیز انفجار اوج استبداد و خودکامگی و فساد سیاسی و انحطاط اخلاقی بود. تقابل و برخورد این دو جریان یادشده بعد از رحلت رسول اکرم (ص) آغاز و در دوره‌های مختلف با فرازوفرود ادامه داشت. تا زمان رخداد عاشورا این دو جریان، خصوصا از سوی جریان شیعی با تساهل و مدارا برخورد می‌شد. مثلا با این‌که حضرت علی (ع) خانه‌نشین و معترض روی دستگاه خلافت بود اما در زمانی که پای مصلحت کلان اسلام و مسلمین در میان بود با آن‌ها مشاوره می‌داد.»

«تساوی و برابری انسانی در جامعه مهدوی(عج): در حکومت جهانی آن حضرت، ظلم و ستم برانداخته شود، البته پس از سختی‌ها و جنگ‌ها و در سراسر زمین عدل و داد بپا کند، هیچ جایی در زمین نماند مگر اینکه از برکت عدل و احسان او فیض برده و زنده شود، حتی جانوران و گیاهان نیز از این برکت و عدالت و داد و نیکویی بهره‌مند گردند. امتیازات به‌ناحق را که عده‌ای به ناروا به خود اختصاص داده‌اند را به صاحبان آن برگردانده و کسی را بر کسی امتیاز ندهد.»

«بر اساس اراده حکیمانه الهی، دین کامل وجهانی و جاودانی اسلام توسط برترین پیامبرش باید بر مردم ابلاغ و اساس بت‌پرستی و شرک از جهان برچیده و توحید و خداپرستی که مقتضای فطرت انسان است و سعادت و رستگاری انسان را به ارمغان می‌آورد تحقق خواهد یافت. منشور هم‌آوا و هماهنگ با فطرت انسانی اسلام که توسط پیامبر اعظم (ص) اعلام و ابلاغ شد، اساس تمام اعتقادات شرکآالود عربستان و جهان را نشانه رفت و بنیاد تمدن عظیم اسلامی را پی‌ریزی نمود که به‌اختصار یادآوری می‌شود.»

«به‌واقع، پیامبر گرامی اسلام با خُلق عظیم الهی خود توانست خلق‌ و خوی زشت و ناپسند جامعه جاهلی عرب را که قرن‌ها بر سرزمین حجاز حاکم بود و جامعه عرب را در ورطه سقوط و انحطاط کشانده بود؛ جامعه‌ی که قتل و خونریزی غارت و زراندوزی و تفاخر و فخرفروشی به خاطر استثمار و برده‌داری و درنتیجه آن اختلاف طبقاتی و ظلم وبی عدالتی بیداد می‌کرد، را با تعالیم انسان‌ساز اسلامی و بااخلاق کریمانه و رافت و رحمت رسولانه خود چنان متحول نمود که جامعه‌ی فرورفته در منجلاب بدبختی و غرق در فساد و ظلم و بی‌عدالتی را به جامعه سرشار از تعاون و همکاری و اخوت و برادری و عدالت و برابری تبدیل و بنیاد و بنیان تمدن عظیم اسلامی را پی‌ریزی نمود.»

«هدف از این نگارش بررسی روش‌های فهم علوم دینی از منظر یکی از شاخه‌های معرفت‌شناسی و روش‌شناسی فهم مدرن یعنی هرمنوتیک است تا روشن شود که آیا روش‌های فهم سنتی در کشف مراد واقعی شارع، مصالح و مفاسد، روش‌های تمام و کامل بوده و می‌تواند بر اساس دانش و عدالت حجت را بر مکلف تمام و تکلیف را منجز بدارد یا نقایص، تنگناها و چالش‌هایی در روش فهم سنتی و در شناخت مراد و دنیای روانی شارع وجود دارد.»

« بنابراین اگر بخواهیم واقع‌بینانه و آگاهانه و بامطالعه دقیق و منصفانه و با شرح صدر و به دور از تنگ‌نظری و کوتاه بینی از قیام عزتمند عاشورا الهام بگیریم از منطق بسیار محکم و استوار آن‌که ذلت ناپذیری و ظلم‌ستیزی است پیروی کنیم چنانکه بسیاری از مبارزان و انقلابی‌ها و رهبران قیام و انقلاب‌های نام‌آور از آن آموخته و الگو گرفته‌اند.! تقلیل قیام سترگ عاشورا به منازعه قدرت و پیوند نابجای آن به نزاع شیعه و اهل سنت! حکایت از خطای بزرگ روشی، بینشی و گمراه‌کننده است.! نه شیعه آن رویداد بزرگ را نزاع بر سر قدرت می‌داند و نه اهل سنت به دید منازعه قدرت می‌نگرد.»