صفحه اصلی / آرشیو دسته "دينی"

«ازاین‌رو می‌توان ادعا کرد که رویداد عاشورا انفجار خشم و عصیان جریان محکوم و سرکوب‌شده‌ای اسلام بر اساس قرایت امت و امامت در برابر اسلام برساخته‌ای دستگاه خلافت بود. البته از ناحیه جریان حاکم نیز انفجار اوج استبداد و خودکامگی و فساد سیاسی و انحطاط اخلاقی بود. تقابل و برخورد این دو جریان یادشده بعد از رحلت رسول اکرم (ص) آغاز و در دوره‌های مختلف با فرازوفرود ادامه داشت. تا زمان رخداد عاشورا این دو جریان، خصوصا از سوی جریان شیعی با تساهل و مدارا برخورد می‌شد. مثلا با این‌که حضرت علی (ع) خانه‌نشین و معترض روی دستگاه خلافت بود اما در زمانی که پای مصلحت کلان اسلام و مسلمین در میان بود با آن‌ها مشاوره می‌داد.»

«تساوی و برابری انسانی در جامعه مهدوی(عج): در حکومت جهانی آن حضرت، ظلم و ستم برانداخته شود، البته پس از سختی‌ها و جنگ‌ها و در سراسر زمین عدل و داد بپا کند، هیچ جایی در زمین نماند مگر اینکه از برکت عدل و احسان او فیض برده و زنده شود، حتی جانوران و گیاهان نیز از این برکت و عدالت و داد و نیکویی بهره‌مند گردند. امتیازات به‌ناحق را که عده‌ای به ناروا به خود اختصاص داده‌اند را به صاحبان آن برگردانده و کسی را بر کسی امتیاز ندهد.»

«بر اساس اراده حکیمانه الهی، دین کامل وجهانی و جاودانی اسلام توسط برترین پیامبرش باید بر مردم ابلاغ و اساس بت‌پرستی و شرک از جهان برچیده و توحید و خداپرستی که مقتضای فطرت انسان است و سعادت و رستگاری انسان را به ارمغان می‌آورد تحقق خواهد یافت. منشور هم‌آوا و هماهنگ با فطرت انسانی اسلام که توسط پیامبر اعظم (ص) اعلام و ابلاغ شد، اساس تمام اعتقادات شرکآالود عربستان و جهان را نشانه رفت و بنیاد تمدن عظیم اسلامی را پی‌ریزی نمود که به‌اختصار یادآوری می‌شود.»

«به‌واقع، پیامبر گرامی اسلام با خُلق عظیم الهی خود توانست خلق‌ و خوی زشت و ناپسند جامعه جاهلی عرب را که قرن‌ها بر سرزمین حجاز حاکم بود و جامعه عرب را در ورطه سقوط و انحطاط کشانده بود؛ جامعه‌ی که قتل و خونریزی غارت و زراندوزی و تفاخر و فخرفروشی به خاطر استثمار و برده‌داری و درنتیجه آن اختلاف طبقاتی و ظلم وبی عدالتی بیداد می‌کرد، را با تعالیم انسان‌ساز اسلامی و بااخلاق کریمانه و رافت و رحمت رسولانه خود چنان متحول نمود که جامعه‌ی فرورفته در منجلاب بدبختی و غرق در فساد و ظلم و بی‌عدالتی را به جامعه سرشار از تعاون و همکاری و اخوت و برادری و عدالت و برابری تبدیل و بنیاد و بنیان تمدن عظیم اسلامی را پی‌ریزی نمود.»

«هدف از این نگارش بررسی روش‌های فهم علوم دینی از منظر یکی از شاخه‌های معرفت‌شناسی و روش‌شناسی فهم مدرن یعنی هرمنوتیک است تا روشن شود که آیا روش‌های فهم سنتی در کشف مراد واقعی شارع، مصالح و مفاسد، روش‌های تمام و کامل بوده و می‌تواند بر اساس دانش و عدالت حجت را بر مکلف تمام و تکلیف را منجز بدارد یا نقایص، تنگناها و چالش‌هایی در روش فهم سنتی و در شناخت مراد و دنیای روانی شارع وجود دارد.»

« بنابراین اگر بخواهیم واقع‌بینانه و آگاهانه و بامطالعه دقیق و منصفانه و با شرح صدر و به دور از تنگ‌نظری و کوتاه بینی از قیام عزتمند عاشورا الهام بگیریم از منطق بسیار محکم و استوار آن‌که ذلت ناپذیری و ظلم‌ستیزی است پیروی کنیم چنانکه بسیاری از مبارزان و انقلابی‌ها و رهبران قیام و انقلاب‌های نام‌آور از آن آموخته و الگو گرفته‌اند.! تقلیل قیام سترگ عاشورا به منازعه قدرت و پیوند نابجای آن به نزاع شیعه و اهل سنت! حکایت از خطای بزرگ روشی، بینشی و گمراه‌کننده است.! نه شیعه آن رویداد بزرگ را نزاع بر سر قدرت می‌داند و نه اهل سنت به دید منازعه قدرت می‌نگرد.»

«هرچند چنانکه گفته آمد پیش‌ازاین بارها این مهم اعلام و ابلاغ شده است. اما این بار باید در جمع صدها هزارنفری مسلمانان و بدون دغدغه و خوف از کارشکنی معاندان و منافقان صورت بگیرد. زیرا با خاتمیت پیامبر گرامی و جاودانگی و همگانی بودن دین مبین و آموزه‌های جاودانه آن، تثبیت و تصدی این امر مهم باید در قالب و شکل امامت و ولایت تا هنگامه قیامت ادامه یابد و این مهم در غدیر خم و در هجدهم ذی‌الحجه سال دهم هجرت و در بازگشت از حجة الوداع به وقوع پیوست.»

«مخالفان این مراسم آیینی خصوصا رسم قربانی کردن را از منظر دیگر نگریسته و معنای دیگری برای آن قایل گشته و برای بشر خصوصا برای مناسبات انسانی در سطح جهانی و حتی در سطح درون دینی آن را مضر دانسته و برآیند آن را خشونت اجتماعی و قساوت انسانی دانسته‌اند. آن‌ها چه در رفتار حضرت ابراهیم که به خاطر یک خواب حاضر می‌شود بدون در نظر داشت حق حیات برای فرزند خود او را درراه یک پندار و باور قربانی کند و این‌گونه رفتار را پا گذاشتن روی عواطف انسانی و مهر پدری و درواقع مسخ گوهر انسانیت می‌دانند. انسان اگر انسان است با همین مهرورزی و عطوفت و مهربانی و انس خود انسان است.»

«درون‌مایه تعالیم الهی انبیا و متون وحیانی، راهبری و راهنمایی بشر به تفکر و تدبر در لطایف و ظرافت‌های حکیمانه خلقت و توجه دادن او به هدف‌دار بودن و غایتمندی انسان و جهان و در کلام دیگر، شناخت مبدا و معاد و رابطه بین آن دو است. براین اساس همان‌گونه که تلاش و کوشش در تامین زندگی مادی نه‌تنها منع نشده بلکه ترغیب و تشویق و البته تعدیل آن و معطوف نمودن بر اهداف متعالی و انسانی، در آموزه‌های دینی انبیای الهی و به‌خصوص قرآن کریم به‌عنوان مجاهدت و درخور ستایش شمرده‌شده است.»

«با اندک تامل و بررسی وضعیت مسلمانان و غیرمسلمانان به این نتیجه‌ی قطعی می‌رسیم که برپایی مراسم احیا و شب‌زنده‌داری هیچ نقشی در تعیین سرنوشت بهتر برای مسلمان‌ها نداشته و ندارد. پس یا باید قایل شویم که این باور و برداشت از سوره قدر اشتباه است و یا از بیخ منکر شویم و بگوییم که خدای‌نخواسته حرف قرآن حرف خدا نیست و... . از طرف دیگر قرآن کریم به شکل بسیار صریح و رسا بیان کرده است که: وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى، و اینکه برای انسان بهره‌ای جز سعی و کوشش او نیست، تعیین تقدیر را توسط شب‌زنده‌داری و دعا و توسلات به ایمه و ... نفی می‌کند.»