ستاره‌های درخشان امامت و فضیلت
بی‌تردید شگفت‌ترین داستان در سراسر آفرینش، داستان خلافت انسان در زمین است که از سپیده دم آفرینش آغاز و تا شامگاه تقدیر ادامه خواهد داشت. دلیل کرامت آدمی بر دیگر آفریدگان به جهت برخورداری از موهبت عظیم خلیفت اللهی است.
سلسله‌ی پیامبران و اوصیای ایشان از آدم تا خاتم و از پیامبر خاتم(ص) تا امام قائم(ع) در تاریخ خداشناسی و معنویت انسان چونان سلسله جبال فرازمندند که معادن علم و حکمت و ولایت را در خویش داشته‌اند و پاسدار امانت عظیم الهی خلافت در زمین بوده‌اند. قهرمانی این داستان پر رمز و راز را مقام انسانیت برعهده داشته که در وجود انسانهای کامل تمثیل یافته و از آدم (ع) آغاز و تا حضرت محمد(ص) با مقام نبوت همراه بوده و پس از ختم نبوت با منصب امامت و ولایت امتداد یافته و امروز در وجود امام عصر و آخرین حجت خدا متمثل گشته است که با ظهورش به فرمان خداوند برای بشریت عصر تازه‌ی به ارمغان خواهد آورد.
این موهبت شگفت (خلیفت اللهی) در هر نمونه‌ی که متجلی شد شگفتیها به همراه داشت. از همین‌روست که امامان معصوم (ع) ما را تداوم‌بخش رسالت انبیا دانسته وتعبیر و تفسیر ژرفای معنای خلافت الهی را در رفتار و گفتار وکردار آنان جستجو می‌کنیم. و از همین‌روست که حسین (ع) را وارث آدم و نوح و ابراهیم و موسی و عیسی و محمد(ص) می‌دانیم. زیرا با زندگی و قیام خود آدمیتی فرو رفته در فساد وگمراهی را راه و روش آدم زیستن و آدم مردن آموخت و همچون نوح نجات دهنده کشتی انسانیت از طوفان بلا شد. ابراهیم‌وار از نار هستی گذشت و نمرود خواهش را کشته و خلیل حق بلکه خون خدا لقب گرفت و به گونه‌ی موسی فرعون هستی را در نیل نیستی غرق نمود و چون عیسای مسیح با دم مسیحایی بر انسانیت مرده دمید و آنرا زنده کرد و بسان جدش محمد(ص) صلای رستگاری وآزادی و آزادگی عالمیان سرداد. آری مردی که وارث بی‌کرانگی نبوت محمدی است.
مردی که وارث عظمت عدل و مروت پدری چون علی(ع) و وارث جلال و درخشندگی فضیلت مادری چون زهرا(س) است نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار فضیلت خدایی است. و با همه‌ی خویشتن،آینه تمام‌نمای بزرگ منشیها فداکاریها جانبازیها خداخواهیها و خداجوییها می‌باشد. زیستن و رفتن و شهادتش معنویت و فضیلتهای انسان را ارجمند ساخته و به حق ژرفای معنای خلافت الهی انسان را تحقق بخشید. امامان معصوم ما به مقتضای رسالت خلیفت اللهی خویش هریک در رهگذر ویژگیهای عصر خود به گونه‌ی تجلی داشتند و به حکم علم و حکمتی که لازمه‌ی امامت و موهبت الهی است دقیقترین روشها را در مواجهه بامسایل عصر خویش و در راستای اهداف الهی به کار می‌بستند.
امام سجاد(ع) در طی حیات پربار خویش، زمانی پیام‌رسان و همراه با عمه بزرگوارش زینب کبری (س) در بیدار ساختن مردمان و به ثمر رساندن قیام و نهضت عظیم عاشورا نقش موثر داشتند. و در برهه‌ی دیگر، با زبان دعا و نیایش ، عمق روح تشنگان معرفت را با زلال معارف الهی سیراب نموده و به معالجه‌ی بیماریها و عقده‌های مرموز روان انسانها پرداخته است. و مدرسه‌ی بزرگ برای تعلیم و وتربیت و رشد روحی و اجتماعی انسان بنیان نهادند، صحیفه‌ی سجادیه که زبور آل محمد(ص) نام گرفته است و رساله حقوق امام(ع) مدرسه‌ی عظیمی است برای تبیین و تنظیم راه و روش انسانی زیستن و رهنمونی به سعادت و رستگاری فردی و اجتماعی که از سرچشمه نورانی فضایل آن امام همام منشا گرفته و به یادگار مانده است.
باری سخن گفتن از فضیلت و بزرگواری امام حسین (ع) و امام سجاد(ع) ما را متوجه فضایل پدر فضیلت، علمدار رشید کربلا ابالفضل (ع) می‌نماید که به واقع تبلور راستین وآینه‌ی تمام‌نمای عالی‌ترین آرمانها و ارزشهای متعالی است. وفاداری، ازخودگذشتگی، سخاوت شجاعت استقامت ادب و فضیلت و…. صفاتی است که یکجا در وجود حضرتش تجلی یافته و همچون ماه فضایل و صفات نیکو را باز می‌تاباند. سردار فداکاری که تشنه پا به فرات می‌گذاشت و تشنه از آن بیرون آمد تا آموزگار فداکاری و وفا باشد.
آن علمداری که شاگرد ممتاز مکتب حسین بود و الهام‌بخش ایثارگری، صبوری و استقامت. نام و یاد ابالفضل(ع) حس ایثار را در وجدانها بر می‌انگیزد و جانها را آماده‌ی جانبازی در راه آرمانهای بلند در جامعه می‌گرداند. کسی که در هیچ یک از لحظات و سکناتش ارتباط قلبی خود با امام حسین(ع) را قطع نکرد. برای باز گرداندن حق به جایگاه اصلی خود با امام همراه شد و در این راه تا پای جان ایستادگی کرد و بر عهد و پیمان خویش باقی ماند.
(
(