صفحه اصلی / آرشیو دسته "سیاسی" (صفحه 23)

«بی‌هیچ تردیدی خلیلی و محقق در این ناکامی و تحقیر بی‌تاثیر نیستند. خلیلی در هیچ سنگری مقاومت نکرده است. بامیان را به دستِ خویش و بدون مقاومتِ به طالبان تسلیم کرد. در دوران پس از یازده سپتامبر نیز فقط به قدرت و پول اندیشید و برای عالم پسرش تختِ خوابی از دلار ساخت. محقق هم در این چند سال راه کج رفت. بادام خورد. با آی‌پد بازی کرد و هر از چندگاهی فراش تازه کرد. اهل دربار را نیز می‌توان به عنوان عضو این خانواده بر اعضای سببی و نسبی آن اضافه کرد.»

«با تاسف وکلای مجلس همان‌های را رد صلاحیت نمودند که به حق شایسته بودند. به عنوان مثال کاندید وزیری که در ارایه برنامه‌های خود در پارلمان، هنوز از کارویژه‌های اصلی وزارت خود آگاهی دقیق و تخصصی نداشت، با بالاترین آرا به وزارت رسید و این درحالیست که داکتر سردار محمد رحیمی با وجود ارایه علمی‌ترین و کاربردی‌ترین برنامه‌ی ملی برای وزارت تجارت، رد صلاحیت گردید.»

«به یاد داریم در اجلاس بن 6 وزارت به شمول یک وزارت کلیدی متعلق به هزاره‌ها بود که اگر آن موافقت‌نامه را معیار قرار دهیم پس از گذشت بیش از یک دهه حضور و مشارکت هزاره‌ها در بسیاری از عرصه‌ها و ازجمله حضور تعیین‌کننده در انتخابات متعدد که بالاترین سطح مشارکت اجتماعی و سیاسی را بازتاب می‌دهد به‌صورت مرحله‌ی بیشتر از پیش بوده و می‌بایست به آن بهای بیشتر داده شود.»

«شاهد عینی این گفته کابینه دولت اشرف غنی است که محقق و دانش (معاون دوم غنی) در متن این قضیه حضور داشتند ولی هیچ کاری برای تثبیت جایگاه مردم خود انجام ندادند. سوال این است که چرا سیاسیون ما به چنین ترکیبی ناعادلانه دولت غنی به‌راحتی تن می­دهند؟ این به دلیل عدم شایستگی مردم هزاره است، یا آمار رای‌دهندگان ما کمتر از اقوام دیگر، مخصوصا تاجیک­ها می­باشند؟ هیچ‌کدام این دو مورد، دلیل حضور تحقیرآمیز هزاره‌ها در کابینه دولت وحدت ملی نیست؛ بلکه همان روح خودباختگی و سرکوب‌شده میراث گذشته است که در وجود محقق، خلیلی و دانش تجلی پیدا کرده است».

«چرا این مردم درک نمی­‌کنند که با این جهالت و بی­‌بینشی راهی به سر منزل مقصود نیست؟ و رضایت‌مندی آنان از سر معامله پشت پرده­‌ی است که به آن دست یافته‌اند، ورنه اگر خود وعده‌های خود را فراموش کرده‌اند ولی مردم خوب به خاطر دارند که «یک پست کلیدی»، «پنج وزارت»، «ساخت سرک گردن‌دیوال،«بازسازی‌متوازن» و «ولایت شدن بهسود و جاغوری» و «تطبیق فیصله بن» دانه درشتهای وعده‌های آنان بودند که خرسندی و رضایت‌مندی آنان با سه وزارت دست سوم که بیشتر نقش بارکشی و حمالی دارد، نه تنها ساده‌لوحی که بی­‌خردی سياسی است».

«اشرف غنی در اولین روزهای حضورش به عنوان رييس جمهور، در راستای همان حرکت خزنده‌ی پشتون‌ها اعلان نمود که «پُست‌های امنیتی کشور باید غیر سیاسی شود» این شعار با ظاهر زیبا و فریبنده‌اش، سیاست مرموزانه‌ی قومی را در لای پوست خود مخفی نموده بود تا حضور تاجیک‌ها را از مدیریت نهادهای امنیتی، محدود ساخته و در نهایت دست تاجیک‌ها را از دخالت در قدرت سیاسی و نظامی کوتا نماید. ابتدا فرمانده‌ی امنیتی شهر کابل را که خیلی محبوب بود، با بهانه‌ی حزبی و سیاسی سبکدوش نمود و آنگاه وزیر دفاع و داخله را به همین طریق، تصفیه نمود».

«آنچه قابل توجه است اينکه عدم اعلان و تاخير در بيان کابينه، حکايت از تضاد و تعارضات شديد و عميقي رهبران و حاکمان سياسي دارد که در آن گرايش‌هاي متضاد و سلايق ضد و نقيض سياسي و اجتماعي موج مي‌زند. گرايش‌هاي متفاوت و متضادي که از ساليان زيادي درگيريهاي نظامي و برخوردهاي فيزيکي با يكديگر نشات گرفته است، تا هنوز به دليل شکافهاي سياسي، جناحي و قومي، نشانه‌هاي تعاون، همکاري و همراهي در دولت وحدت ملي مشاهده نمي‌شود».

« پاکستان کشوري همانند سکه‌ي دو رويي است، يک روي آن در بازوي قدرت عيان مي‌گردد و روي ديگر، در جادوي سياست، خود را نشان مي‌دهد. در طول 13 سال در افغانستان گاهي از بازوي قدرت خود بهره جسته‌اند و گاهي از جادوي سياست، استفاده نموده‌اند. کشوري که بيشترين مرز جغرافيايي را با افغانستان دارد، دروازه‌هاي تجاري آن را نيز در انحصار خويش دارند، هرگاه روزنه‌ي براي رهايي از اين سلطه‌ي تجاري و اقتصادي در افغانستان، ايجاد شود، جادوي سياست فعال مي‌شود و هرگاه بندري جديدي در مرزهاي ديگري افغانستان به وجود آيد تا با بنادر جنوبي و شرقي، رقابت نمايد، بازوي قدرت به کار مي‌افتد».

«دموكراسی يك كالاي وارداتی نيست كه انسان بتواند آن را از خارج وارد كرده و قامت و اندام خويش را با آن بپوشاند تا از گرما و سرما در امان بماند و يا هم زشتي‌هاي اندام انساني را با آن بپوشاند و يا هم زيبايي‌هاي آن را به نمايش آورد. دموكراسي مرحله‌‌ی از مراحل كمال جامعه انسانی است كه بايد از طريق تضاد درونی و حركت جوهری جامعه به شكل ممتد و پيوسته تا رسيدن به يكی از مرحله‌های تكامل اجتماعی، صورت پذيرفته و به وقوع پيوندد».

در فرجام، این مدیریت شایسته ومسوولانه‌ی سیاسی است که در آزمون سخت و البته راهگشا و اعتبارساز کارآمدی،- گامهای استوار و پیوسته در مسیر امنیت‌سازی مطلوب با استفاده از فرصت‌های موجود و زمینه‌سازی برای ایجاد بسترهای مناسب در جهت بهره‌برداری از ظرفیت‌های بالقوه که به نمونه‌های ازآن در فوق اشاره شد،- برداشته و اعتلا و پیشرفت کشور را هدف اساسی و اصلی خود قراردهند و افغانستان که روزی به قلب آسیا معروف بود و چهار راه تجارت آسیا محسوب می‌شد را به جایگاه برتر از پیش، به لحاظ امنیت، اقتصاد و رفاه و شکوفایی فرهنگ و ... رهنمون بشود.