صفحه اصلی / آرشیو دسته "سیاسی" (صفحه 24)

«در تاریخ سیاسی افغانستان تاکنون غالبا گزینش حاکمان و مسوولان رده بالا و پایین حکومتی بر محوریت خاندانی و قومی صورت گرفته است. از حکومت وحدت ملی انتظار می‌رود که این یک تفکر پوسیده قومیتی با یک تحول و دگرگونی وسیع و سریع باید از فرایند انتخاب زمامداران برانداخته شود. گزینش آنها براساس لیاقت، شایستگی؛ تجربه‌اندوزی صورت گیرد. این خواست ملی است که باید به آن اهمتام ورزیده شود».

با نگاه بي‌طرفانه مي‌توان گفت که انتظارات و توقعات در زمينه تحقق وحدت ملي طرفيني است؛ زيرا همانگونه که آحاد مردم انتظار دارند که ریيس جمهور غني و تمام مديران ارشد دولتي آن با نگاه ملي و فراقومي کشور را اداره کنند، دولت نيز انتظار خواهد داشت که مردم، به ويژه روشنفکران، و سياستمداران هم دولت را در نهادينه سازي وحدت ملي کمک نمايند. در اين پروسه سر نوشت‌ساز، مهم نيست که چه کسي و از کدام تبار رياست دولت وحدت ملي را به عهده دارد، بلکه همکاري نظري و عملي همه جانبه دولت و ملت است که بدون سو استفاده و غرض‌ورزي سمتي وحدت ملي را به بار مي‌نشاند. لذا نه اين منطقي است که دولت وحدت ملي را در سلسله حکومت‌هاي پشتونيسمي قرار دهيم، و نه آنکه دولت با احساسات پاک مردم بازي نموده و به دنبال منافع شخصي خود کشور را به خرابه‌هاي گذشته هدايت نمايد که حتي کورسوی هم برای چشم انداز آینده روشن باقي نماند.

«13 سال حکومت کرزی گذشت، اما تغییرات اندکی آن‌هم در پايتخت کشور حاصل گردید و البته در صورت تداوم امید آن می‌رود که نسخه‌ی طبیبان خارجی شفابخش واقع شود و نتیجه‌ي قابل قبولی به ار مغان آورد. اما در طول 13 سال کسانی بودند که هرازگاهی اين نسخه را شفابخش نپنداشته با احساسات نوستالوژیک خود گذشته‌ی نه چندان قابل دفاع کشور را به رخ می‌کشند که در گذشته چنان شايسته‌سالاری بود که اصلاً قابل توصیف نیست».

«دلیل این امر در این نکته‌ی حیاتی نهفته است که مردم در این دوره از حس خود اتکایی و آزادی‌های فردی و اجتماعی، برخوردار بوده‌اند و بردباری‌های کرزی در قبال آزادی مطبوعات و رسانه‌ها این الگو را در جامعه تقویت نموده است. مردم می‌گویند؛ به رغم کاستی‌های زیاد و مشکلات فراوان که در مدیریت آقای کرزی وجود دارد و فساد گسترده‌ی سیاسی که شریان‌های حیاتی کشور را فلج نموده است؛ این کشور با پیشرفت‌های زیادی نیز همراه شده است که در صورت تداوم و نهادینه کردن الگوهای دمکراتیک در کشور جامعه‌ی افغانی، روز به روز به سامان بهتری خواهد رسید».

« اگر پيمان امنيتي را امضا نمي‌كرد و بهانه‌گيري مخالفان و دهشت‌افكنان را در نظر مي‌گرفتند، افغانستان در برهوتي از عالم تنهايي و عدم امكانات و تامين مخارج نيروهاي امنيتي خويش فرو مي‌رفت و هرگز تاب و توان ادامه حيات سياسي برايش ميسر و ممكن نبود و اگر پيمان امنيتي را امضا مي‌كرد از نظر مالي و حمايت‌هاي معنوي (كه براي بقاي كشور يك امر ضروري بود) تامين مي‌گشت ولي بهانه و وسيله توجيهي براي دهشت‌افكنان بيشتر فراهم و انتحار كنندگاني بيشتري را بسيج كرده و امنيت كشور را بيشتر در معرض تهديد قرار داده و چالش‌هاي جدي امنيتي به ارمغان مي‌آورد».

«تداوم تنش سیاسی و به درازا کشیدن پروسه انتخابات، نه تنها به ناامنی و کشتار روز افزون شهروندان وطن می­انجامد، بلکه امید و آرزوهای بلند فرد فرد انسان افغانی در کشتارگاهي به نام افغانستان و با دستان َرجّاله‌های سیاسی تک تک سر­بریده ­می­شوند. و بدتر از آن هر روز عزت و کرامت انسان افغانی در سایه جنگ، ترور و وحشت لگدمال می­شوند. عرق شرم و ِخجلت بر پیشانی پدرانی می­‌نشیند که دیگر توان فراهم کردن توشه زندگی‌شان را ندارند و نگاه‌های ملتمسانه کودکانشان آزارشان می­‌دهند. پسرانی جوانی که علی­رغم میل و اشتیاق درونی از ترس فقر و ناداری از پذیرش مسوولیت زندگی شانه خالی می­کنند و دخترانی که رو به بطالت و بلاهت می­آورند. این یخ زدن بال آرزوها و به باد رفت عزت و کرامت انسانی کمترین پیامد تداوم تنش سیاستمداران افغانی است که برای به دست گرفتن قدرت و سلطه سیاسی دست به گریبانند. بیشترین و عمیق­ترین زخم­ها بر پیکره فقیرترین و بی‌بضاعت‌ترین افرادی جامعه می­نشیند که نگاه ملتمسانه‌شان به وضعیت جاری کشور مانده است».

«توده مردم که با مناظره‌ها و گفتگوهای دو کاندیدا و تحلیل‌گران دو طرف تحریک شده و به میدان آمده بودند، به صرف شنیدن طرح دولت وحدت ملی خون غیرتشان فروکش کردند، چون مردم جنگ دیده، غربت رفته و تحقیر شده ما، عزت و اقتدار خود را در گرو وحدت و همگرایی می‌بینند. از درد واگرایی خسته و رنجورند. همین‌که خود را در افغانستان بازنده ندانند برایشان قناعت‌بخش و راضی کننده است؛ چون بازنده سیاست در افغانستان به معنای بازنده حق زندگی، شهروندی و انسان بودن است لذا هیچ هویتی نمی‌خواهد بازنده باشد».

«برکناری پیش از موعد یا سقوط دولت‌های دو دهه‌ی اخیر و حتی حذف فیزیکی سران دولت‌ها (همانند ترور بی‌نظیر بوتو) و تبعید و ترورهای نافرجام پرویز مشرف، کشتار برنامه‌ریزی شده‌ی شیعیان و هزاره‌ها و حملات انتحاری که هزاران قربانی برجا گذاشته و در سطح کشور و منطقه در حال افزایش است، همگی نشان از جدی بودن تهدید امنیتی از سوی گروه‌های تندرو و افراطی مانند طالبان و القاعده و... دارد. سیاست برخورد دوگانه‌ی دولت‌های سه دهه‌ی اخیر پاکستان با گروه‌های مذکور تاکنون تاوان سنگینی بر ملت و دولت تحمیل نموده است».

«بنا بر اين بر اساس شيوه دايمي كريم خليلي كه مي‌گفت بايد با تيم پيروز همراه شد؛ مردم را دعوت به تعقل مي‌كرد و اين كار خودش را نوعي عقلانيت مي‌پنداشتند و مي‌گفتند بياييد به دانش راي بدهيد تا دانش پيش اشرف غني دستش خالي نباشد. اين حرف‌هاي كه از كريم خليلي اين روزها در قالب فايل صوتي بيرون داده شده چيزي تازه‌ي نيست. تيم اصلاحات و همگرايي فقط سند اين حرف‌ها را منتشر كرده است و الا مردم همه آگاه و گواهند كه اين حرف‌هاي كريم خليلي از طريق طرفداران و كمپاين‌گرانش بارها و بارها گفته شده و اين فايل صوتي هيچ چيزي تازه‌ي ندارد جز اينكه سند يك خيانت و تقلب سازمان‌يافته را بيرون داده است و بس».

« در فرایند انتخابات دیو بدسیرت حاکمان قوم‌مدار بیدار گشت، بذر خشونت، انحصار و افراط‌گری را در کشت‌زار حیات سیاسی افشاندند. انتخابات نه صمیمیت، محبت، عشق و دوستی بلکه خصومت و عداوت آفرید، پیوست و همبستگی سیاسی از میان سران سیاسی را برداشت. گسست و از هم‌گسیختگی را برجای گذاشت، طوری که مردم نسبت به اصل حکومت نفرت شدید پیدا نمودند. حکومت را ابزار دروغ و حقه‌بازی در دستان قوم حاکم پنداشتند، انتخابات منجر به دیوارکشی بی‌اعتمادی و بی‌اطمينانی در میان اقوام گردید، روحیه همدلی و همگرایی را از متن مردم رخت بربست. امواج شور و امیدی مردم را به توفان یاس و ناامیدی مبدل ساخت. انتخابات تمامی کرامت و شرف ملی مردم را برباد داده و حیثیت و اعتبار مردم را به حراج گذاشت».