هزاره‌ها باز هم بی‌حیثیت شدند

در سیزده سال گذشته خلیلی و خواجه­های بی­خاصیت او نه تنها مانع ورود دیگر نیروهای دلسوز و باکفایت هزاره‌ درپُست‌های دولتی شدند؛ بلکه خود نیز مطیع سر سپرده دربار و جلالت‌مآبان بودند؛ لذا نه توانستند شرارت کوچی­ها را از قلمرو هزاره­ها کوتاه کنند و نه منابع مالی دولتی و انجوهای خارجی را برای بازسازی مناطق هزاره نشین جلب نمایند. تنها چون برده مطیع، به اخم و لبخند جلالت‌مآب نگاه کرده و دم برنیاوردند و در پایان خودشان «بزرگداشتی از رهبرخردمند» برای خود گرفتند. آیا بی­حیثیتی و رسوایی بالاتر از این می­شود که در سیزده سال طلایی این مردگان متحرک نه اعتراضی بکنند و نه کاری و نه بگذارند دیگران فیصله بن را تطبیق کنند؟؟؟

اما با سرکار آمدن عبدالله و غنی با شعارهای تخصص و شایستگی و توجیه تاخیر صدوده روزه تشکیل کابینه برای این منظور، بالاخره نوبت به دانش و محقق می­رسد که با شرمندگی همان رسوایی و بی­حیثیتی را برای مردم ما تکرار کردند. این­ها نه تنها از کودتای سیاسی نرم و به حاشیه کشاندن هزاره‌ها و تاجیک ها که عبدالله پشتون در چهره تاجیک با غنی تمام قد پشتون غافل شدند اما بدتر از آن دانش بی­بینش، بصیر بی­خاصیت را برای «فواید عامه» معرفی می­کند!!

غافل از اینکه بصیر بی­خاصیت با چندین سال غلام‌بچگی خلیلی و خواجه‌های او اثرگذاری خود را از دست داده و نمی‌تواند نفعی به مردم برساند. محقق و این ملای جاهل در سیاست، سید عالمی را برای نمایندگی مردم هزاره عَلَم می‌کند. چرا این مردم با این همه استعداد و توانایی به این قاچاق‌بران راه سیاست باز اعتماد می­کنند تا آنان را سرگردنه برده برای قدرت شخصی و ثروت فامیلی بفروشند؟

چرا این مردم درک نمی­‌کنند که با این جهالت و بی­‌بینشی راهی به سر منزل مقصود نیست؟ و رضایت‌مندی آنان از سر معامله پشت پرده­‌ی است که به آن دست یافته‌اند، ورنه اگر خود وعده‌های خود را فراموش کرده‌اند ولی مردم خوب به خاطر دارند که «یک پست کلیدی»، «پنج وزارت»، «ساخت سرک گردن‌دیوال،«بازسازی‌متوازن» و «ولایت شدن بهسود و جاغوری» و «تطبیق فیصله بن» دانه درشتهای وعده‌های آنان بودند که خرسندی و رضایت‌مندی آنان با سه وزارت دست سوم که بیشتر نقش بارکشی و حمالی دارد، نه تنها ساده‌لوحی که بی­‌خردی سیاسی است.

تاسفبار اینکه عده­ی از قلم به دستان با دیدن این فضاحت تلخ؛ اما به آرامی و نرمی قلم توجیه به دست می­گیرند و به جای فریاد بیزاری و نفرت از این بی­خردی سیاسی ابراز انزجار مردم را تلطیف می­کنند که« این یک واقعیت است با این واقعیت ناگوار بایدکنار آمد»؟

بنابراین، تیکه‌داران قوم باید بدانند که این آخرین فرصت برای موج سواری و پروژه قدرت سازی است، کوتاه آمدن از فیصله بن برای هدف شخصی و ثروت فاملی رسوایی آنان را به دنبال خواهد داشت. نخبگان و روشنفکران هزاره مسیر دیگری برای پایمال نشدن خون شهدای خود و گرفتن حقوق بیوه‌زنان و یتیمان شهید‌شان راهی دیگری خواهند گشود. در آن صورت این شمایید که بی­عزتی و بی‌آبروی را باید بردوش بکشید که حقوق مردم را وجه المصالحه خود و کثرت ثروت فامیل قرار داده‌اید و یا حتی از ضعف و سستی کوتاه آمده‌اید. والسلام.