صفحه اصلی / آرشیو دسته "سیاسی" (صفحه 22)

«آیا سردمداران حكومت از منازعات قومی سود می‌برند و حس قوم‌گرایی دارند و یا در اندیشه تسویه نژادی و مذهبی هستند؟ آیا در برابر قانون اساسی و همه مردم احساس مسوولیت نمی‌كنند و یا مشغله‌های مهم‌تری دارند؟ هم‌چنین حضور گروه‌های که هویت مشخصی نداشته باشند و از مزایای ویژه‌ی در کشور بهره‌مند باشند، ولی هیچ‌گونه تکلیفی متوجه‌شان نباشد و بدون اعتنا به اصول و قوانین مسلم کشوری گروگان‌گیری نمایند و با خود سلاح و تجهیزات نظامی حمل کنند، ممکن است مقوله‌ی سیاسی باشد. این کار ممکن است تداوم همان پروژه‌ی است که عبدالرحمان و طالبان برای تصفیه نژادی و یکدست کردن جمعیت کشور شروع کرده بود.»

«اما با مسافرت غنی و عبدالله به آمریکا و همچنان استقبال مردم، کنگره و مقامات رهبری پنتاگون و دولت آمریکا از هیات افغانی، این حقیقت را برای ما برملا می‌سازد که «توپ اکنون در زمین آمریکاست» تا دیده شود که سرانجام شورشگری داعشی در افغانستان ماندگار می‌شود و یا مطابق توافقات اولیه از کشور عبور نموده و به مقصدهای دیگری در ورای مرزهای افغانستان، رحل اقامت می‌بندند. ازاین‌روی، به گمان من همه‌چیز به صداقت پاکستان در دیپلماسی‌اش، با افغانستان و نیز به روند تحولات صلح در اوکراین و مناقشات اتمی ایران و غرب بستگی دارد.»

«اما در نگاه واقع‌بینانه‌تر، که با شواهد و قراین بیرونی نیز همراه هست مثلا وقوع حوادثی چون گروگان‌گیری مسافرین در مسیر قندهار- کابل و جنگ‌های که هنوز در هلمند و حمله‌ها و انتحارهای که در قندهار و... صورت می‌گیرد، حضور و اعمال وحشیانه‌ی داعش در تعدادی از ولایت‌های کشور و حتی پخش شب‌نامه میان اهالی غرب کابل و تهدید و ارعاب آنان ، علاوه بر آنچه در فوق اشاره شد( بی‌حوصلگی و پایان یافتن تحمل جامعه جهانی از رفتار سیاسی پاکستان) به نظر می‌رسد موازنه‌ی در روابط با پاکستان، - که به سمت انعطاف بیش‌ازحد و خوش‌بینی مفرط در نگاه سران دولت وحدت ملی- همراه شده است ، گمراه‌کننده است.»

«اهمیت مزاری در این مقطع زمان به درک درست وی از تاریخ و از بحران سیاسی و اجتماعی افغانستان بود که به ناکارآمدی مشروطیت و کمونیسم و اسلام‌گرایی فقاهتی در افغانستان رسید و معضل اصلی را در فقدان مناسبات انساني در میان اقوام کشور می­دید. لذا مزاری آن جدیدِ عصر و نیاز زمان بود که برای انسانی کردن سیاست، طرح نوی درانداخت و دراین آشفته‌بازار هزاره ستیزی رنسانس عدالت را در سیاست ملی به راه انداخت تا نام هزاره در افغانستان قیامت اجتماعی برپا نکند و تا ادعای نقش کلیدی در سیاست، تالاب خون به راه نیندازد.»

«بلی، او یک‌چیز را از این سرزمین خون‌بار برداشت و از آن خود کرد که عبارت باشد از الگو بودن برای آزادی‌خواهی و نجات از بردگی و تبعیض. وجود او ویژه است همان‌گونه که زندگی‌اش ویژه بود. چراکه تنها او است که با قدم گذاشتن در دنیای سیاسی پر تهوع افغانستان رنج‌های تاریخی، تحقیر، محرومیت، نداشتن حق زندگی، حذف از امکانات مادی و معنوی کشور، دور از امتیازات تعلیم و تربیت، محرومیت از تحصیل در بخش­های کلیدی، مانند پزشکی و بورسیه‌های به تاراج رفته و ... یک قوم را درک نموده و صادقانه در کنار آن‌ها ایستاد و به دادخواهی حقوق ازدست‌رفته آن‌ها بر خواست.»

«سران دولت وحدت مُلی آقایان عین و غین حسرت یک واکنش و اعلان یک همدردی را در دل‌های مردمی گذاشتند که در دوران انتخابات این مردم یا به اشرف غنی و یا به عبدالله امید بسته بودند و هر گروه‌شان باورمند بودند که قهرمان عدالت، مساوات، برابری و حقوق شهروندی و نگاه انسانی این‌دو (عین و یا غین) هستند و اکنون با کمال ناباوری شاهدند که این دو قهرمان اقدام برای رهایی که هیچ، حتا حاضر نیستند که یادی از این رخداد و فاجعه انسانی نمایند.»

«در افغانستان هزاره‌ها به‌خصوص رهبری مصلح آنان شهید مزاری قربانی اولیه‌ی طالبان بود و حال نیز اعلام موجودیت داعش با به قربانگاه بردن 30 نفر از مسافران بی‌گناه هزاره رقم می‌خورد. وقتی تحولات یک قرن اخیر در کشور را بررسی می‌کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که هزاره‌ها قربانیانی بی‌گناهی بوده‌اند که مورد آماج انواعی خشونت‌های سازمان‌یافته و جنایت‌های جنگی قرارگرفته‌اند و این در حالی است که آنان هیچ گناهی جز خیرخواهی ملی در این کشور نداشته‌اند.»

«اما در سطح ملی (افغانستان) تردید یا تایید حضور داعش، چندی ست که در مورد حضور یا عدم حضور داعش در افغانستان سخنان ضدونقیضی و احیانا با دلایل بر هردو ادعا گفته و در رسانه‌ها و فضای مجازی مطرح می‌شود. عده‌ی زیادی از افراد محلی به شمول برخی مقامات رسمی در مصاحبه‌های که با آنان صورت گرفته از مشاهداتشان از گروه‌های که از آن‌ها به داعش تعبیر شده سخن گفته‌اند، به‌طور مثال شاهدان عینی که از حضور داعش در گیلان و اطراف جاغوری و ولایت غزنی و زابل و غیره سخن گفته و نسبت به حضور داعش هشدار داده‌اند.»

«عده‌ی کثیری دیگر که در متن ناکامی‌ها حضور دارند و برحسب مسوولیت‌های انسانی و ملی‌ای که دارند، بايد فرياد برآورده و اعتراض نمايند اما خاموش و بی نفس جاده‌های شهر کابل را از منزل تا پارلمان و بالعکس می‌پیمایند. هرچند انتقادات با تمام جنبه‌های مثبت و منفی، سازندگی و تخریبی که دارند تاکنون سنگینی آن متوجه دو رهبر همیشه درصحنه اما ناکام (محقق و خلیلی) بوده است، ولی سکوت سایر نمایندگان هزاره و رهبران احزاب نیز به همان اندازه موردانتقاد بوده و در تولد آینده تاریک سهیم خواهند بود.»

«ما شعارهای عبدالله و اشرف غنی را که از برابری و برادری سخن می‌گفتند به‌خوبی به خاطر داریم و وعده‌هایشان در باب عدالت اجتماعی حقوق شهروندی و امنیت کشور را هم فراموش نکرده‌ایم ولی بعد از تاخیر صد و ده‌روزه کشمکش در معرفی کابینه که اولین گام عملی در راستای ثبات ملی و منافع ملی بود دریافتیم که جلالت‌مآبان با کُت و کروات در قومیت‌گرایی غرق‌اند. شعار تخصص و شایستگی‌شان را شنیدیم به تعبیر استاد دایفولادی غلام بچه‌های دزد و دانشجوی واحد پاس نکرده موسسه خصوصی‌شان را هم من حیث وزیر دیدیم.»