صفحه اصلی / آرشیو دسته "سیاسی" (صفحه 21)

«یکی از عوامل بسیار تاثیرگذار و سرنوشت‌سازی که دلالت بر وضعیت اضطراری سرنوشت اجتماعی این قوم دارد این است که این مردم از انسجام درونی برخوردار نبوده و دچار پراکندگی و نفاق و شقاق درونی است به‌طوری‌که این قوم در طول تاریخ حیات اجتماعی خود هرگز وحدت و انسجام لازم برای حیات سیاسی را نداشته و دایما از این درد بی‌درمان خویش رنج‌ها و خسارت‌های بی‌شماری را متحمل کشته است. این مردم دارای یک هویت اجتماعی هستند و دشمن مشترک دارند و با همان هویت به مسلخ برده می‌شوند ولی هرگز روح جمعی و کنش همگانی در قبال سرنوشت اجتماعی خویش نداشته و ندارند.»

«بودجه‌های كلان با عنوان مبارزه با تروریزم توسط والی و اطرافیانش حیف‌ومیل شد اما امنیت ده كیلومتر سرك جاغوری در دشت قره‌باغ تامین نشد. با تمام این‌ها هزاره‌های غزنی مردم قانع و سربه‌راهی هستند. اكنون هم كه فصل انتصاب‌های والیان و رییسان اداره‌های مختلف، در ولایت‌ها است هزاره‌های غزنی همچنان نظاره‌گر هستند. والی غزنی تعیین شد اما هیچ صدای از هزاره‌های غزنی شنیده نشد كه اگر نوبتی هم باشد پس از پانزده سال شاید یک سال نوبت هزاره هم باشد! فرمانده پولیس غزنی تبدیل شد و بازهم هزاره‌ها با سازمان‌دهی لمپین‌های حزبی هزاره در غزنی با دسته‌های گل به پابوسی شتافتند!»

«آمادگی مردم شجاع جاغوری برای آزاد کردن ربوده‌شده‌های زن و مرد هزاره، عقلانی‌ترین، اخلاقی‌ترین و انسانی‌ترین و قهرمانانه‌ترین عمل و کنش ممکن است. اکنون وقت آن رسیده است که هزاره‌ها با انسجام و اتحاد و فعالیت‌های سازمانی و اتخاذ رویکردهای واقع‌بینانه برای مبارزه با دشمنان تاریخی خود، بیشتر از هر وقت دیگر باید تاریخ جدید را برای خود رقم زنند. دیگر با غوغاگری‌های شغالان بی‌سواد و مفت خوران مدنی و تقدیر پرستی ملاهای نادان و رهبران فرومایه، نباید فرصت‌ها را از دست داد.»

«بدون تردید، عوامل بیرونی در خلق فجایعی مانند کشتار و آوارگی مردم ما از سوی عبدالرحمن و تصرف مناطقی مثل دایه (این سند زنده مظلومیت تاریخی مردم هزاره) توسط کوچی نماها نقش اساسی را داشته و دارد، اما عامل داخلی، یعنی نبود وحدت و انسجام درونی خود ما نیز قابل تامل است. آیا امروز با تمام بازخوانی‌های که از تاریخ گذشته داشته و باید داشته باشیم، توانسته‌ایم از معایب آن عبرت گرفته و عمق بحران را درک نماییم؟.»

«اینکه چه چیزی شهید مزاری را درست زمانی که انقلاب اسلامی به‌ظاهر پیروز شده به رجوع به گذشته وا‌می‌دارد؟ باید دو بعد برای این قضیه در نظر گرفت: یک بعد مربوط به مساله درون قومی است و دیگری مربوط به افق دید خارج از قوم و در ارتباط با اقوام دیگر است. در بعد درون قومی مزاری می‌کوشد، ملیت‌ هزاره را که هم‌اکنون رهبری این جامعه بر گردن او نهاده شده است، قدرتمند و درصحنه نگه دارد. نه اینکه او نیز همانند دیگران به استیلای تمام قامت هزاره‌ها بر افغانستان یا حداقل تلاش در این راستا بیندیشد، بلکه بدین‌جهت که زمینه را برای گفتگوی برادرانه نه ارباب‌ورعیتی فراهم سازد.»

«پرواضح است وقتی غنی در عمل مدافع طالب و در گفتار مخالف طالب باشد، امنیت و رفاه اجتماعی برای این مردم یک خیالی بیش نخواهد بود. غنی با برادران ناراضی و مخالفان سیاسی خواندن تروریستان، نیات تعصب‌آلود قومی و غیرانسانی خود را فاش کرده است؛ چون نمی­توان تفاوت قایل نشدن میان مسایل به این روشنی را به نافهمی و نادانی این دانشمند دوم جهان گذاشت!!!؛ بلکه می‌توان رفتار پوپولیستی و مردم‌فریب این متعصبِ نژادپرست را در چینش وزرا، مشاوران، اعضای دارالانشا، انتخاب والی­ها نشانه‌های از نیات شوم و پلیدشان شمرده و ده‌ها مورد دیگر را موید بر پشتون گرایی وی آورد.»

«ظاهرا به توافق رسیدن صلح و گفتگو با طالبان احتمال بعیدی است. با توجه به تضادهای سیاسی، فکری که میان دولت و جریان طالبانیسم وجود دارد امیدی به ثمر رسیدن آن غیرممکن به نظر می‌رسد زیرا میان سطح درخواست و مطالبات دو طرف فاصله یا تضاد فاحش و عمیقی وجود دارد که تلفیق و همسو کردن تقاضاهای دو طرف بسیار دشوار بوده؛ بلکه به دلایل که در ذیل به آن اشاره خواهد شد ناممکن جلوه می‌نماید.»

«"سون اوزی"، استراتیژیست چین کهن گفته بود: اگر دشمن و خودت را بشناسی صدبار می‌جنگی و به خطر نمی‌افتی. اشرف غنی، در مفهومی که آن دانای چینی مراد کرده است خطر نیست او را می‌شناسیم. خطر اصلی صورتک‌های از جنس خود"ما"‌اند که بر کمین‌گاه نشسته‌اند تا جوانان ما و مردم ما را در مسیر منافع شوونیست‌ها سمت‌وسو بدهند.از قدیم گفته‌اند قلعه‌های بزرگ و محکم از درون فتح می‌شوند یعنی از طریق ستون پنجم و خود فروخته‌گان داخلی.»

«طرح ولایت شدن جاغوری، شاید برخی از مشکلات و پیچیدگی‌های فرهنگی و اتنیکی این ولایت را کاهش می‌داد. اگر ولایت کنونی غزنی به دو بخش غزنی مرکزی و غزنی باختری تقسیم شود، زمینه‌های همگرایی بیشتری در میان دو بخش فراهم می‌گردد و بودجه‌های انکشافی دو بخش کم یا زیاد جدا می‌گردید و مالیات دو بخش برای سازندگی هرکدام از دو بخش هزینه می‌گردید. در شرایط کنونی، کمر مردمان ساکن در بخش شمالی، از مالیات شکسته است، درحالی‌که ساکنان بخش جنوبی همگی مسلح و یاغی هستند و حکومت را قبول ندارند.»

«خطاست اگر تمامی ناامنی‌های بدخشان و شمال به خارجی‌ها و طالبان نسبت داده شوند. نه تنها طلبه‌هایِ تعلیم یافته در مدارسِ دینی این مناطق اکنون آماده‌ی هر نوع حرکتِ رادیکال‌اند، بلکه دانشگاهِ شرعیاتِ کابل و مدارسِ دینی پایتخت مرکز ترویجِ ایده‌های ترور و افکار ضد دولتی هستند: مرگ بر زن، مرگ بر حقوقِ بشر، مرگ بر دموکراسی، مرگ بر دولت و... شعارهای هستند که دانشجویانِ دانشکده‌ی‌ِ شرعیات کابل دیوارنه‌وار در خیابان‌های پایتخت عربده می‌کشند. آتش‌زدنِ فرخنده در چند قدمی ارگ ریاستِ جمهوری نشان داد که این سرزمین تا چه حد آبستنِ جنبش‌های طالبانی است.»