صفحه اصلی / آرشیو دسته "ادبی، هنری" (صفحه 2)

«داغ تو تنها داغ گلوی بریده‌ شده‌ی تو که در اوج مظلومیت و در نهایت معصومیت صورت گرفت نیست، که داغ مرگ مردانگی برادران و ... تو نیز است. خواهرم! می‌دانم که در دوران اسارت چه قدر انتظار کشیدی که برادرانت غیرت‌اش به جوش آیند و آستین همت بالا زنند و کمر مردانگی را محکم بسته به سراغ تو بیایند و تو را از چنگال آنان نجات داده و انتقامی سختی از آنان گرفته و تو را در آغوش پر مهر مادرت برسانند! اما دریغ و صد دریغ! که برادران و پدران تو رگ مردانگیشان قطع و در گرداب جبن و در برهوت ترس وحضیض ذلت و در گنداب فرومایگی فرو رفته بودند که هیچ نتوانستند به فریادها و ناله‌های تو گوش فرا داده تکانی بخورند»

«قرآن و قداستِ قرآن در یک‌طرف و اهانت و توهین به آن در طرف دیگر به میزان جهاد و ازدواج مستمسک جنگ و جنایت قرارگرفته است. فارغ از اینکه دفاع از قرآن و هتاکی به قرآن درست بوده است یا نه ولی جنگ و جدال بر سر تبلیغ و تفسیر، حرمت و اهانت به قرآن به درازای تاریخ اسلام بلند است. عمرو عاص قرآن بر سرنیزه‌ها کرد عده‌ی جاهلانه از آن حیا کردند و بر قرآن ناطق شمشیر کشیدند تا در برابر قرآن حرمت نگهدارند و عده‌ی نیز بر نیزه کردن قرآن را قداست شکنی دانستند و خون غیرت در رگ‌هایشان به جوش آمده و شمشیر برای قصاص از نیام برکشیدند.»

«فرخنده مظلوم! تو رنج و درد را برای مدتی کشیدی و خیلی زود رفتی و آسودی، اما شهر را در درد و عذاب ابدی و رنج دایمی معذب کردی. اینک شهر شرمنده است و تا ابد هم شرمنده خواهد ماند و تاریخ نیز این شرمندگی و این درماندگی را در سینه خواهد داشت و در حافظه خواهد سپرد. اینک این شهر است با بار گناهی نابخشودنی و این شهر است با عذاب وجدانی که تا ابد با او همراه است و لحظه‌ی هم او را تنها نگذاشته و رهایش نمی‌کند.»

«رسانه‌ها و محيط پيرامونم مملو از سخن و لبريز از حوادث و سوژه‌هاى خبرى و ايده‌هاى تحليلى‌اند. خبرها زياد و سخن پيرامون حوادث سياسى، اجتماعى، فرهنگى، اقتصادى به‌مراتب زيادتر. ولي در من سخنى نمي‌جوشد و كلامى نمي‌خروشد و پيامي نمي‌طراوت و مخاطبى نمی‌خرامد. نمىدانم چرا|؟ پيرامون هر حادثه‌ى و درباره هر ايده‌يى وقتى مي‌انديشم و مي‌خواهم سكوت را شكسته و سخني را بر زبان جارى سازم، نمي‌توانم. تمام وجود و همه احساساتم رو به كرختي رفته و شورونشاط يك موجود زنده و حساس و فعال را ندارد.»

«اما سالی که نیکوست از بهارش پیداست. از مدت زمانی که اشرف غنی شروع به کار نموده رفتارها و کنش‌های را از خود بروز داده که نه تنها باعث امیدواری نمی‌گردد که باز سبب مایوس شدن می‌شود که این فصلی از تاریخ باز هم تکرار و توالی همان برگ‌های تاریخ سیاسی کشور است و چراغ امیدی بر پایان این فصل سرد زمستانی در کورسوی تاریخ این کشور روشن نشده و هرچی امیدواری خلق شده بود همه سرابی بیش نبوده است.»

«ابرها، سرخ و سیاه/ کوهسارت را حلقه کرده‌اند قله‌هایش زانوی غم در بغل گرفته‌اند و برف لم لم می‌بارد گهواره خونینم!

«رمضان هنگامه ارزشمند و فرصت طلایی است که انسان آگاه و عاشق در اين ماه از دوری و فاصله خویش را با خدایش می‌کاهد و با توبه و انابه به خدای‌شان تقرب و نزدیکی می‌جوید، از زندگی خستگی‌آور دنیایی رهای جسته و به آغوش صفا و خلوص بال می‌گشاید. رمضان گشودن دروازه‌های مغفرت و بخشندگی بندگان است که خواب روزه‌داران تسبیح و نفس‌کشیدنش عبادت و اطاعت شمرده می شود».

«صورت دين اسلام در عربستان، ايران، پاكستان و افغانستان باهم خيلي فرق مي‌كند. در هريكي از اين كشورها اسلام با فرهنگ محلي و ملي عجين شده و دروني شده است. به همين دليل، دين مربوط اين دنيا است و اين تكاليفي كه براي هدايت بشر آمده است، همه مربوط به اين دنيا مي‌باشند؛ همينكه از اين دنيا رفتيم، همه‌ي تكاليف هم مي‌روند. با اين نگاه نمي‌توان رسانه‌يي را «سكوﻻر» ناميد؛ زيرا دين، در تمامي ابعاد وجودي و زندگي جمعي بشر وجود دارد و تعداد بي‌نهايت از اين ابعاد ديني، در جوامع «سكوﻻر» هم وجود دارد؛ منتها در اين جوامع، رنگ دين كمتر است».