صفحه اصلی / آرشیو دسته "انتقادی" (صفحه 3)

«حرکت و سکون این روزهای خلیلی و محقق و "در" زدن‌ها و "پر" زدن‌های آنان، از صف کشیدن‌های دست به دست خیابان گردی‌ها گرفته، تا رویش و گویش، بر سفره‌ی قبور شهدایی مردمی جنبش روشنایی و پس لیسی رذالت‌ورزی‌ها و درشت گویی‌های گذشته‌شان، حاکی از زنگ "بیداری" عمومی و کشاندن رهبران به پای خواسته‌های اصلی‌اند. زیرکانه، باید توجه داشت که حرکات سمبلیک شیخین؛ با جایگاه و پایگاه اجتماعی_سیاسی ضعیفی که در هسته قدرت و توده مردمی دارند، نباید آهنگ بیداری، مطالبه‌گری اصلی و اساسی مردم ما را به چالش بکشند.»

«با توجه به این وضعیت، تحریم انتخابات تنها راهی جلوگیری از آلودگی ملی است. بحران آلودگی‌های دروغ، فریب، شخصی، قربانی شدن منافع عمومی، استفاده سو از آرای مردم، ثروت ملی، بی‌اعتمادی عمومی، درون تیمی و...، به حدی است که اگر عده‌ای از جوانان روشن‌ضمیر احساس مسوولیت نکرده آژیر خطر را به صدا در نیاورند، مرگ عمومی در سایه شوم تقلب سالاری و امتیاز سالاری حتمی خواهد بود. پیام روشن تحریم انتخابات، پرهیز از آلودگی معامله بر سر شرف ملی و پیش‌گیری از بحرانی است که نتیجه آن برای هیچ‌کس قابل‌تحمل نخواهد بود.»

«در محفلی یکی از این آخوندهای درباری که احتمالا به‌تازگی از مهمانی اشرف غنی برگشته بود چنان با شدت و حدت از اشرف غنی و دولت فاسد او حمایت می‌کرد که یک پشتون بعید می‌دانم که چنان کند. او که نه سواد سیاسی، نه بینش اجتماعی و شاید یک کتاب در مورد مسایل اجتماعی- سیاسی مطالعه نکرده باشد باکمال وقاحت و بی‌شرمی و با نهایت خفتگی ‌وجدانی ادعا می‌کرد که جنبش روشنایی به خاطر برپایی تظاهرات و مورد اعتراض قرار دادن و فاشیست خواندن هیات حاکمه درصدد تضعیف نظام است و طالبان هم دقیقا همین کار را می‌کنند، پس بنابراین فرق میان جنبش روشنایی و طالبان نیست و جنبش روشنایی و طالبان یکی‌اند.»

«می‌دانم بگویم که حق خواستنی است، حق را تا آن زمان بخواهیم و اصرار بورزیم که به‌حق فردی و اجتماعی خود برسیم، چون هیچ آرمانِ عدالت اجتماعی از راهِ منتظر نشستن به دست نمی‌آید، به قول شاعر که می‌گوید: حقِ خود را از دهنِ شیر می‌باید گرفت، ما نسلِ خسته از تبعیض باید مثل فولاد در مساله حق فردی و اجتماعی خود مقاومت و ایستادگی کنیم. همچنان دانایی را پاس بداریم که توانایی می‌آفریند. به قول شاعر می‌گوید: توانا بود هر که دانا بود. پس ای هم‌نسل و هم‌قطارانم ما فقط یک‌راه داریم که به قدرت اجتماعی و ادارات دولتی دست پیدا کنیم و آن آموختن دانش است.»

«نکته دیگری که بسیار مهم بود و ایشان یادی از آن نکرده اینکه محقق و دانش وقتی به مسجد رسول اکرم در غرب مصلا آمدند، اذعان کردند که تحت‌فشار سفارتخانه‌ها هستند و چند سفیر را دیده‌اند و قرار است بعد از جلسه نیز ببینند. سفرای هند، ایران و آلمان ظاهرا به آن‌ها هشدار داده بودند که مابین دولت و جنبش، بدون در نظر داشت حق و ناحق طرفدار حکومت هستیم. البته در چندین دیدار که در تعدادی از آن‌ها بنده نیز حضور داشتم، هم مقامات سفارت آمریکا و هم انگلیس و هم نمایندگی سازمان ملل و اتحادیه اروپا به‌صراحت گفتند که ما در این امور هرگز مداخله نمی‌کنیم.»

«مرداب افغانستان که مرداب فرهنگی است نه جغرافیایی و محیط اجتماعی است نه طبیعی، از انحطاط فرهنگ و رکود اندیشه و توقف حرکت تاریخی، ایستایی و جمود فکری و عدم پویایی اجتماعی به وجود آمده است. این مرداب مبتذل تاریخی، و این لجن‌زار متعفن فرهنگی و این فساد مزمن و تباهی دیرین اخلاقی انسان افغانی را احاطه کرده و این نوع بشر را از سایر همنوعان متمایز کرده و صفات ویژه و منحصر به این قوم را به آن بخشیده است».

« اینک در این شرایط و در شرایط و اوضاع گذشته هر چه کشیده و می‌کشیم برایند و نتیجه گفتار رفتار و پندار خود ماست. با این‌که تصور بر این است که غرب کابل سیاسی‌ترین و هوشمندترین بخش هزاره‌هاست اما انتخابات یا انتصابات پارلمان ثابت کرد که نخیر این یخش هزاره‌ها نیز تا رسیدن به رشد و بالندگی فرهنگی و تکامل خرد جمعی‌شان راه درازی در پیش دارند. نخبه‌های عدالت‌خواهی که حنجره‌های گویای دردها و ستم‌های تاریخی این مردم بودند همانند احمد بهزاد و امثال او با رفتار نادرست جمعی ما از ورود به پارلمان باز می‌ماند و وضعیت این‌گونه رقم می‌خورد که همه را در شوک فرو برده است.»

«سخن در مورد قانونی را به هم تباران خون به دل‌شده وی وا‌می‌گذارم، اما حساب محقق مسافر کمی متفاوت از دانش و قانونی است. چون برای محقق جز تقلا هیچ راه دیگری باقی نمانده است. او که روزی جایگاه شخص سوم کشور را در مقام ریاست جمهوری کسب کرده بود، اکنون هویت جز مسافر و بدتر از آن، اعتیاد گدایی قدرت ندارد. محقق به‌خوبی از پیش دریافته بود که در آسمان ستاره و در زمین بوریا ندارد. از همین رو، موضع وی تنها در قالب تقلا برای ماندن ارزش تحلیل دارد و نه مبتنی بر طرح‌ها و بازی‌های سیاسی.»

«جنبش چپ سنتی یکی از فرهنگی‌ترین جریان‌ها در تاریخ افغانستان است. آن‌ها، مهم‌ترین نشریاتِ تاریخ افغانستان را به نشر می‌رسانیدند. جراید شعله جاوید، خلق، پرچم و... در تاریخ مطبوعاتِ کشور ما جایگاه ویژه دارند. چپی‌های امروزی اما به‌پای آن‌ها هم رسیده نمی‌توانند؛ یک کتاب و یا مقاله درست‌وحسابی از این سوسیالیست‌های پرادعا سراغ نداریم. سوسیالیست‌های امروزی زیاد حرف می‌زنند اما هیچ عمل نمی‌کنند. یکی از نقدهای که بر چپ جدید افغانستان -اگر شکل‌گرفته باشد- وارد است، کم‌کاری آن‌ها می‌باشد.»

«نسل نو و تحصیل‌کرده نیز بر همان راه واگرایی روان‌اند. همان‌طوری که آنان وحدت سیاسی‌شان را چهار پاره کردند، نسل جدید نیز کلا کیسه انسجام و همسویی‌شان پاره‌پاره است. هرچند خاستگاه این تشتت و پراکندگی از یک‌سو به رهبرانی برمی‌گردد که سال‌ها گلوگاه قدرت در دستشان و بنگاه‌های ثروت در جیبشان بوده که توانستند به طمع ناچیزی نسل نو و تحصیل‌کرده را برای توجیه حزب‌بازی و باندبازی خود به استخدام بگیرند؛ اما از طرفی هم به نسل جدید برمی‌گردد که دچار طمع قدرت و شهوت شهرت و حرص حضور در بنگاه معاملاتی سیاست شده‌اند.»