• پنج شنبه ۲۵ حمل ۱۴۰۱ - ۲:۴۸
    علی بشارت
    «امسال بهار طبیعت خوش‌قدم بوده که با آمدنش هم بلای جهانی کرونا رو با افول و سراشیبی سقوط قرارگرفته و هم ماه مبارک رمضان که ماه نزول رحمت و ریزش مغفرت و تجلی شکوهمند انسانیت و جلوه‌های زیبای معنویت است، از راه رسیده و زمان را علاوه بر عطر طبیعی، معطر به عطر معنوی، صفای باطنی و حلاوت ایمانی نموده است. ماه رمضان را ماه بهار قرآن خوانده‌اند. در این ماه همچون بهار طبیعی، بهار قرآنی نیز سرشار از تازگی، طراوت، پاکیزگی و... است.»
  • سه شنبه ۹ حمل ۱۴۰۱ - ۱۳:۰۹
    امین مهر زاد
    «بهار، غزل عاشقانه زمان و آوای دل‌نشین کوهساران و موسیقی جویباران و رقص شورانگیز گل عذاران، بازی کاکل شاخساران، فواره‌های ممتد و پیوسته‌ای آبشاران، پای‌کوبی باد و باران، مستی رودهای خروشان، وزش نسیم‌های عطر آمیز و روح‌بخش کشتزاران و زمزمه‌های روح‌نواز چشمه‌ساران و خوانش‌های بی‌وقفه و شادمانه‌ای پرندگان و... است. بهار، فصلی است که زیبایی‌ها و خلاقیت‌هایش را نمی‌توان برشمرد و قلم و بیان از توان وصف و به تصویر کشیدن آن عاجزند. باید بهار را با خود بهار به بیان گرفت و به توصیف نشست. بهار، بهار است.»
  • جمعه ۲۷ حوت ۱۴۰۰ - ۱۸:۴۳
    عزیز رهنما
    «منجی باوری چه واقعیتی در متن تاریخ داشته باشد و روزی و روزگاری جامه‌ی واقعیت عینی بر تن نماید و چه برساخته مکانیسم دفاع روانی باشد و فقط برای انطباق حیات با واقعیت‌های تلخ و ناگوار روزگار باشد، مطلوب و ضروری است و باید جشن گرفته و گرامیداشت صورت گیرد تا انسان در ادامه حیات خود دچار مشکلی همانند دنیای مدرن به پوچی و نیست‌انگاری مبتلا نگردد و زندگانی همین واقعیت تحمیلی و جنگ و خشونت‌های مدام و بی‌عدالتی و ظلم اربابان زر و زور و تزویر تفسیر و معنا نگردد و دنیا و حیات به‌عنوان زندان و انسان به‌عنوان محکوم ماندن در این زندان دایمی نگردد و امید آینده روشن و فرجام خوش برای زندگی انسان از میان نرود و .... .»
  • سه شنبه ۱۳ میزان ۱۴۰۰ - ۲۰:۰۶
    عباس جاوید
    «پیامبر اکرم (ص) دارای خلق عظیم: "إنک لعلی خلق عظیم" قلم /4 (و تو – ای پیامبر- سجایای اخلاقی عظیمی داری) در این آیه شریفه که خداوند حسن خلق پیامبر را می‌ستاید، و آن را بزرگ می‌شمارد، با توجه به سیاق آیه، بر اخلاق پسندیده اجتماعی آن حضرت با جمله اسمیه و تاکید با "إن" و "لام" نظر دارد، اخلاقی که مربوط به معاشرت است، از قبیل استواری بر حق، صبر در مقابل آزار مردم و خطاکاری‌های اراذل و عفو و اغماض از آنان، سخاوت، و مدارا و... پیامبر (ص) با خلق عظیم خود توانست در دل‌ها نفوذ و بر قلب‌ها حکومت کند و در پیشبرد اهداف همه را همراه خود نماید.»
  • پنج شنبه ۱۱ سنبله ۱۴۰۰ - ۱۳:۵۳
    محمد محق
    «بیعت نیز از احکام امضایی برگرفته از فرهنگ عربی قبل از اسلام و متناسب با سطح رشد سیاسی جامعه‌ای بدوی بود. در آنجا فردیت انسان‌ها و هویت مستقلشان هنوز زاده نشده بود و هویت گله‌ای مبنای زندگی اجتماعی‌شان را تشکیل می‌داد. ازاین‌رو، در توافق‌های اجتماعی نیز نقش افراد به نقش چند فرد محدود که موی سفیدان و متنفذان قبیله بود فرو کاسته می‌شد و کسی از اکثریت مردم نظری نمی‌خواست. بیعت عبارت از این بود که سران قبیله دست‌های خود را به نشانه توافق بر روی‌هم قرار می‌دادند و به‌اصطلاح بیعت می‌کردند.»
  • یکشنبه ۱ حمل ۱۴۰۰ - ۰:۱۴
    عبدالخالق فصیحی
    «به همین دلیل، قرن تبعیض دست‌کم سه صدسال است که در عین تغییر زمانی یا کمی، کیفیت گذشته را در آینده و آینده را درگذشته شدیدتر از دیگری به همراه دارد. هرچه زمان می‌گذرد و اعداد تغییر می‌کند، قرن ستم تازه‌تر و جوان‌تر می‌شود؛ به قسمی که گاهی فکر می‌کنی این قرن تازه متولدشده و آغاز عمر آن است. از‌این‌رو، آغاز سال 1400 برای من اصلا سرور و تبریکی ندارد و حامل هیچ پیامی برای یک‌فصل تازه نیست،»
  • یکشنبه ۵ دلو ۱۳۹۹ - ۱۶:۰۷
    حسین جوهری
    «امروز را اگر در نظر بگیریم مشابه چنین مساله‌ها زیاد دیده می‌شود، مثلا یک پزشک چینی که برای اولین بار ویروس کرونا را اعلام کرد او را به سرپیچی و تخلف از قوانین دولت چین متهم و در دادگاه مجبور به تایید توهین‌نامه کرد که بگو من اشتباه کردم و چنین چیزی در کار نیست. در چند روز اخیر در کویته نیز مثل همین‌گونه یک ماجرا رخ داده است.»
  • یکشنبه ۹ سنبله ۱۳۹۹ - ۱۴:۱۰
    نذیر بشیر
    «روانشناسی جمعی مردم هزاره نشان می‌دهد که یکی از جلوه‌های محرم و عاشورا هم‌ذات‌پنداری خود با حسین و زینب و شهدای کربلا و شخصیت‌های حاضر درصحنه عاشورا و حادثه هولناک دشت نینوا است. مردم هزاره هم در زندگی روزمره‌شان با توهین‌ها، تحقیرها، تبعیض‌ها، کشتارها، گلو بریدن‌ها و فاجعه‌های جان‌سوز و طاقت‌فرسایی مبتلا هستند. ازاین‌رو حادثه عاشورا و ماه محرم، این مردم را با خاطره تاریخی و سرنوشت اجتماعی و وضعیت انسانی‌شان رو‌به‌رو می‌کند و زمینه موجه و مشروع گریستن بر خویش و نمایش روان جمعی و پریشان‌حالی اجتماعی و حقارت‌های انسانیشان را فراهم می‌کند.»
  • پنج شنبه ۲۹ سنبله ۱۳۹۷ - ۹:۳۷
    علی اسلامی
    «در زمان امام باقر و امام صادق (ع) شرایط سیاسی و زمینه‌های اجتماعی برای قیام مسلحانه فراهم نبود و از طرف دستگاه خلافت تلاش می‌شد که واقعه عاشورا را از ذهنیت اجتماعی و حافظه تاریخی حذف کنند لذا واکنش امامان در این مقطع که قیام عمومی و خیزش اجتماعی به شکل مسلحانه و رژیم برانداز میسر نبود به شکل برپایی مراسم یادبود و گرامیداشت و خواندن و یادآوری مصایبی که بر حسین در کربلا رفته بود بروز یافت و به شیعیان توصیه به این شیوه مبارزاتی می‌شد که نگذارند ظلم و جنایتی که در حق امام حسین و خاندانش در کربلا رفته به‌مرورزمان فراموش گردد و از یادها برود.»