صفحه اصلی / آرشیو دسته "فرهنگی" (صفحه 2)

«اما این تصور که اگر حکومت از یزید به حسین انتقال می‌یافت حتما منازعه به پایان می‌رسید و مشکل سیاسی در تاریخ اسلام حل می‌شد، تصوری کاملا ساده‌لوحانه است، و قضیه اصلا به این سادگی نیست. فرمولی که می‌توانست به پایان منازعه بینجامد این نبود که یک حاکم برود و یک حاکم دیگر بیاید. تغییر افراد هیچ تغییری در اصل ماجرا ایجاد نمی‌کرد، حتی اگر فردی صالح جایگزین فردی ناصالح می‌شد. چنان‌که بعدا روی کار آمدن افرادی صالح از قبیل عمر بن عبدالعزیز نیز نتوانست معضله قدرت در تاریخ اسلام را حل کند.»

«هرچند حکومت پنج‌ساله‌ی امام علی (ع) مواجه با درگیری و جنگ با طیف‌های برگشتگان از سیره‌ی پیامبر و نادان‌ها و جاهلان خشکه‌مقدس، شد درعین‌حال سیره‌ی سیاسی کوتاه‌مدت آن حضرت الگوی بی‌بدیل از حکومت‌داری و حکمرانی را به یادگار گذاشته است که سنت عدالت محوری حکمرانی و مدیریت سیاسی اجتماعی باید آن را سرلوحه اداره و مدیریت مبتنی بر فطرت پاک و سالم انسانی جوامع خویش قرار دهد تا رستگاری و سعادت دنیا و آخرت را به دست آورد. قضاوت‌ها و رفتار عادلانه و حکیمانه آن حضرت، چه در امور شخصی و چه در ساحت اجتماعی، نمونه‌ی بی‌بدیل سنت و شیوه‌ی حکمرانی است که چشم تاریخ به خود ندیده است.»

«به‌هرحال، چیزی که مسلم و قطعی است این است که هرگونه گردوخاکی ناشی از شیوه‌نامه‌های امارت اسلامی و واکنش‌های دروغین خارجی‌ها نسبت به آن، چشمان مردم افغانستان را معیوب ساخته و نمک بر زخم نا سور این می‌پاشند. نهایت اینکه طالبان کار خودشان را انجام می‌دهند ولی بیگانگان حق واکنش‌های فریب‌کارانه را ندارند؛ چون بسیاری از شرایط تلخ فعلی محصول دخالت‌های خود آن‌ها نیز هست.»

«شب یلدای تقویمی برایم هراسناک و هول‌انگیز است. چرا که طولانی بودن این شب مرا به یاد شب‌های طولانی و بی‌پایان شب‌های تاریخی کشورم می‌اندازد و به همین دلیل این شب علی‌رغم خوبی‌های که دارد برایم خوشایند و خوشحال‌کننده نیست. تقصیر این شب نیست، تقصیر از من و از هم‌وطنان من است که با بلاهت و دون همتی خود شب یلدای تاریخی را ماندگار کرده‌ایم و خودمان علی رغم عذاب کشیدن و رنج بردن از آن، با آن عادت کرده‌ایم و نمی‌توانیم دامن افق را بالا زده و پرده سیاه شب دی جور را به‌سوی پرتوی خورشید بازکنیم تا این کران سیاه تاریخی صبح شود و این شب ممتد و طولانی پایان یابد و این سرزمین هم از نور خورشید و روشنایی بهره‌مند.»

«با توجه به فقر و گرسنگی در میان شیعیان و مصرف هزینه‌های زیاد، واکنش عده‌ای از روشن‌اندیشان جامعه را برانگیخته و بر این روند اعتراض و آن را یک سفر غیرضروری، غیرعقلانی و... می‌شمارند. عده‌ای دیگر که خیال می‌کنند این تجمع و مانور، نشانه پویایی، قدرت، و نمایش عظمت شیعه است از این رفتار و از این تجمع حمایت کرده و تمام تلاش خود را به خرج می‌دهند تا از آن حمایت و توجیه نمایند. این روزها در گروه‌ها و شبکه‌های اجتماعی پیرامون این موضوع جدل و نزاع‌های فراوانی در جریان است.»

«مبارزه و واقعه‌ی کربلا از ما می‌خواهد که نه‌تنها ظلم و ستم را به رسمیت نشناسیم، بلکه در برابر آن بایستیم و سرسختانه مبارزه کنیم. این مبارزه حتی اگر به قیمت جان، مال، آسایش و خانواده ما تمام شود بایستی مبارزه کرد. یک مسلمان واقعی هرگز نمی‌تواند بگوید که «دنبال کار خودت باش» زیرا انسانیت خودش کاری است که متعلق به همه است. حق، حقیقت و عدالت وظیفۀ همه‌ی انسان‌ها است. بااین‌وجود؛ نه‌تنها خانه، خانواده و رویاهای انسان متعلق به انسان باشد، و این‌یکی دیگر از پیام‌های جامع و جهانی مبارزه کربلا است که «قبول مسئولیت و انسانیت وظیفۀ هر انسان و مسلمان است».

«به اعتقاد نوشته حاضر، با یک نگاه کلی، مکتب عاشورا در امتداد و در راستای حفظ و حراست آموزه‌های انسان‌ساز مکتب جامع و جاودانه اسلام که بااراده خدای متعال و تلاش‌های خارق‌العاده و طاقت‌فرسای رسول خاتم و پیامبر اعظم(ص) بنیان گذاشته شد و در جریان گفتمان غدیر، اتمام و اکمال دین و ابلاغ رسالت الهی پیامبر، به اعلام جانشینی و ولایت امیرالمومنین علی (ع) منوط و مشروط شد که با صریح‌ترین کلام و رساترین پیام این ماموریت، به انجام رسید. ازآن‌پس، هدایت بشر و راهنمایی او به‌سوی کمال مطلوب، در شکل و صورت امامت و ولایت، تعیین و معرفی شد.»

«عاشوراهای مناسکی و تجلیل‌های آبکی و طبل و دهل‌های آن‌چنانی و راه‌پیمایی و نمایش‌های خیابانی غیر از استتار و به اختفا بردن روح و جوهره کار امام حسین و عقیم‌سازی قیام عاشورا هیچ دردی را دوا نمی‌کند و این خیانت و جفایی است که از طرف مدعیان پیروی و سینه‌چاکان و عاشقان حسینی بر آرمان و مرام امام خود روا می‌دارند. جفا و ظلمی بالاتر از این نیست که شخصی برای یک منظور و هدفی از جان، مال و اهل‌وعیال خود مایه بگذارد اما دوستداران و پیروانش دقیقا برخلاف مرام و مقصد او کنش و رفتار او را درک کنند و پیامش را برخلاف مقصود او دریافت و فهم نمایند.»

«بزرگان فقهی اهل تسنن همچون ابوحنیفه، مالک، سفیان ثوری و... افتخار آن را دارند که مدت زیادی شاگردی و در مکتب پربار امام صادق (ع) آموزش دیده‌اند. ابوحنیفه اولین امام فقه اهل تسنن به دو سال شاگردی نزد امام اعتراف و آن را ریشه‌ی آگاهی‌های خود می‌شمارد " لولا السنتان لهلک النعمان" * ابن کثیر دمشقی، جامع المسانید ج1ص 222 به نقل از "حیات فکری و سیاسی امامان شیعه" و "مالک ابن انس" از فقهای مذهب مالکی اهل تسنن: " چشم من افضل از جعفر ابن محمد در فضل و زهد و ورع و عبادت ندیده است "»