صفحه اصلی / آرشیو دسته "انتقادی" (صفحه 6)

«خاک خود افغانستان در عین که حاصل خیز است، عقیم و نازا است. این خاک و این زمین حداقل در طول تاریخ سه صدساله‌اش نشان داده است که از تولد نظم سیاسی فراگیر و ملی عقیم و نازا بوده و دیگر امید باروری از آن را ندارد. این عجوزه عقیم و بدبخت، هر بار که تن آراییده، خودش را در آغوش شرق و غرب دیده است که درنتیجه یا به خلق و پرچم شرقی و یا به دموکراسی غربی آبستن گردیده است. این همان پارادوکس ناباروری و باروری یک عجوزه تن آرا و حاصلخیزی و بی‌حاصلی زمین سنگلاخ صفت افغانستان است.»

«تنها توفیق خلیلی در این بوده است که بی‌غیرت‌سازی و به خواب بردن مردم را با لالایی دموکراسی سرایی سیاست، همراه کرده تا استفاده‌های شخصی بدون هیچ مزاحمتی به انجام برسد. بنابراین، این دوره که از هر دوره دیگر ملال آورتر، دردناک‌تر و ناجوان مردانه‌تر برای مردم هزاره بوده است، دلیل روشنی بر پایان دوره رهبری خلیلی است. خلیلی با جا گذاشتن قدرت، حیثیت و سرمایه‌ی مردم در دوره بامیان، جایگاه رهبری را هم به تاراج داد. این رخداد تلخ تنها نشان شکست خلیلی در عرصه سیاسی و نظامی نبود، بلکه در اساس، شکست در عرصه رهبری مردم هزاره بود.»

«ماهیت نسل‌کشی و جنایت بشری را هویت عاملان آن تغییر نمی‌دهد که یکی سزاوار محکومیت بوده و دیگری نباشد. تنها نسبتی که بین جنایت و عاملان آن وجود دارد، خلق اصل جنایت است، اما خود جنایت درهرحال جنایت است و خصوصا که از جنس قتل‌عام و نسل‌کشی از تبار خاص باشد. ازاین‌رو، نسل‌کشی توسط هرکسی و از خاستگاه هر هویتی که تحقق پذیرد، ماهیتش نسل‌کشی و جنایت علیه بشریت است چه در میانمار باشد یا در کابل، عاملان آن بودایی باشد، و یا تروریستان مسلمان.»

«سلسله‌جنبان سادات مدت‌هاست كه به مبارزه پیگیر و بی‌امان هویت قومی هزاره‌ها کمربسته‌اند گاهی تحت عنوان مذهب به انكار هویت قومی پرداخته و دشمنی می‌ورزند و گاهی به بهانه اینكه رهبری مردم هزاره در فلان حادثه و در فلان جنگ اشتباه كرده و باید محاكمه و ترد گردد گاهی یخن روشنفكران این مردم را گرفته انگ‌های بی‌دینی و فساد اخلاقی می‌زنند. این انگ‌ها و فرافكنی‌ها همه ناشی از یك انگیزه ناپاك و دشمنانه است كه تلاش دارند كه كار ناتمام عبدالرحمن را به اتمام رسانند.»

«در مورد اخیر که جشنواره بین‌المللی «دمبوره» در ولایت باستانی بامیان برگزار شد، شورای علمای بامیان ضمن انتقاد از این جشنواره با انتشار بیانیه آن را تحریم و محکوم کردند که خشم روشن‌فکران این دیار را برانگیخت و در مدت کوتاهی ملاهای کشور را به رگبار تکفیر ضد مدرنیته بستند. از لابه‌لای کشمکش‌ها چنین برمی‌آید که ذهنیت‌های طرفداران این دو مقوله انباشته از افراط‌وتفریط می‌باشند. هریک نسبت به یکدیگر دید غیرمنصفانه و نا همدلانه دارند و با رویکرد تقلیل‌گرایانه در پی حذف همدیگرند.»

«امروزه در ذهنیت مردم، میان مجمع علما و طلاب با احزاب سیاسی شخصی همچون حزب وحدت محقق، و حزب وحدت خلیلی و... که کارکردشان معامله سرنوشت مردم، پر کردن جیب و تصاحب موقعیت‌ بالای سیاسی، حفظ قدرت شخصی و به دست آوردن ثروت غارتی است هیچ فرقی وجود نداشته و مردم میان این مجمع و آن باندهای سیاسی - اقتصادی هیچ تفاوتی قایل نیستند. شانیت و قداستی که این مجمع باید توسط خیراندیشی و پرهیزکاری سیاسی و رعایت شوون طلبگی و اثبات صداقت، پاکی، دلسوزی، و ظاهر نمودن فضل و دانایی خود، کسب کرده و جایگاه مناسب را در میان مردم کمایی می‌نمودند، باکمال تاسف باید گفت که ضرب صفر است.»

«این ایتلاف هیچ راهبردی برای نجات ندارد؛ چون در بخش مطالباتشان از حکومت به‌اصطلاح وحدت ملی جز اینکه از رییس جمهور می‌خواهد «قانون‌شکنی نکند، اقدامات فراقانونی و اعمال سلیقه شخصی را متوقف کند، مشاورینشان در صلاحیت‌های وزرا دخالت نکند» و «در تعين کمسیون‌های انتخابات و اصلاحات ادارى با همه طرف‌ها مشورت» کند، هیچ برنامه‌ی و هیچ اهرمی فشاری و هیچ طرحی بدیلی ندارد تا اگر دولت به این خواست آنان تمکین نکرد چنانچه در این دونیم سال تمکین نکرده است، چه راهی را برای نجات افغانستان در پیش خواهند گرفت؟.»

«اما دریغ و صد دریغ که مردم افغانستان همه از این وضعیت ناگوار و از این جهنم بر‌قرار شکوه و شکایت سر می‌دهند درحالی‌که همه در خلق و به وجود آوردن چنین وضعیتی سهیم بوده و در پایداری و تثبیت آن نقش داشته‌اند. هیچ اراده و تلاشی برای رهایی از این وضعیت نا انسانی و هیچ تفکر و تدبیری برای نجات از این زندان تاریخی نکرده و در راستای اراده و مشیت خداوندی و قوانین و ضوابط تاریخی هیچ قدمی برنداشته و همواره بر پاشنه آشیل فساد و تباهی چرخیده و خود عامل تولید و بازتولید بدبختی، سیه‌روزی و زمینه‌ساز به وجود آمدن و رشد رفتارهای انتحاری، فقر اقتصادی، نا‌امنی‌های اجتماعی و تمام مفسده‌های خرد و کلان ملی و بین‌المللی می‌باشند.»

«اگر صریح‌تر بگویم اخپلواک هزاره‌ها را در دو تظاهرات اول «تبسم» و دوم «روشنایی»، نوکر خارجی‌ها دانسته و دادخواهی میلیون‌ها انسان در سراسر عالم را به هیچ انگاشته است و گویا آن‌ها همه به دستور بیگانگان دادخواهی کرده‌اند و سر خاک افغانستان معامله کرده‌اند! جریان حاکم به پشتوانه تجارب سیاسی خود، همواره با هزاره‌ها از در فریب، تطمیع و خیانت واردشده است. جنبش تبسم و روشنایی، خواب را از چشم اقتدارگرایان تمامیت‌خواه گرفته بود، ولی باخیانت خودی‌ها با نشان دادن «ساجق» حاکمیت، به بیراهه کشانده شد.»

«راستش را اگر بخواهید، تقصیر از ما نیست. ما از «خانواده»‌های‌مان قهرمان پرست و دشمن عدالت و آزادی به بار می‌آییم. پدر و مادرها به‌جای عشق و عدالت، تبعیض و بی‌عدالتی را برای فرزندانشان یاد می‌دهند. در خانواده پسر عزیز خانه و صاحب تام‌الاختیار همه‌چیز است. اما دختر به‌مثابه‌ی جنس فروتر از پسر پنداشته می‌شود. سرآغاز تبعیض و بی‌عدالتی خانواده است. حتی در زمان انتخاب «نام» دخترها مورد بی‌عدالتی و بی‌مهری قرار می‌گیرند. پسران را محمد، علی، مسعود و غلام نبی و... نام می‌کنند. اما دختران را به خاطری که ریشه‌ی این نسل منفور و جنس فروتر از پسر پایان یابد و دختری دگر متولد نشود: بس ما، بس گل و بس بی‌بی نام می‌کنند.»