صفحه اصلی / آرشیو دسته "سیاسی" (صفحه 2)

«اگر شبکه‌های اجتماعی مملو از جنگ‌ها و رجزخوانی‌های توخالی، خشونت‌های کلامی و نفرت‌پراکنی‌های قومی هستند شاید خیلی مهم نباشد، چون بیشترین کسانی که در شبکه‌های اجتماعی چنان رفتارهای را انجام می‌دهند، یا بی‌سواد و یا کم‌سوادند اما آنچه مایه تاسف و ناامیدی است این است که حتی تحصیل‌کردگان و نخبگان فکری تمام اقوام از گفتمان قومی (که عامل تنش‌های داخلی و تداوم بحران کنونی است) عبور نتوانسته و هیچ طرحی برای عبور از این بحران طولانی و خلق گفتمان ملی نه‌تنها ندارند که حتی برای تشدید گفتمان خشونت قومی و نفرت‌پراکنی انسانی همکار بی‌سوادان یا کم‌سوادان هستند.»

«رویداد تلخ و ناگوار سقوط بالگرد ریاست محترم جمهوری اسلامی جناب آقای رییسی و هیات همراه آن، رخداد تلخ و جان‌سوز تازه‌ای است که دیروز به وقوع پیوسته است. در این اتفاق ناگوار ریاست محترم جمهوری اسلامی و وزیر محترم خارجه و هیات همراه، جان‌های عزیزشان ازدست‌داد و آسمانی شدند. این ضایعه سنگین و این رویداد غمین را نخست به مقام معظم رهبری و به ملت برادر، مسلمان، هم‌زبان و هم فرهنگ، ایران اسلامی و به خانواده‌های محترم آن‌ها و به همه‌کسانی که در این مصیبت داغدار شده‌اند تسلیت گفته و برای سفرکردگان دیار ابدی، غفران الهی و برای بازماندگان صبر علوی را آرزو می‌کنیم.»

«مردم افغانستان در کل عادت به اندیشیدن، محاسبه و سبک و سنگین کردن امور ندارند و زحمت اندیشیدن را بر خود هموار نمی‌سازند. کنشگران سیاسی و اولیای امورشان نیز گرفتار همین بیماری‌ مزمن تاریخی هستند. به همین خاطر است که رهبران سیاسی و تیکه‌دران قومی اغلب بی‌سواد و فاقد توانایی طرح و تحلیل و برنامه هستند. از زمان شروع جهاد در برابر شوروی تا اکنون رهبران سیاسی غالبا بی‌سوادان سیاسی و ملاها و مولوی‌های باسواد فقهی در حد ابتدایی بوده‌اند. همین مساله باعث گردیده است که بحران تاریخی کشور را این‌ها درک نکرده و برای آن راه‌حلی را ارایه نتوانند.»

«الگوی مزاری جنگ‌های داخلی نیست، جنگ‌های داخلی دهه‌ی هفتاد بر مزاری تحمیل شد و حال نیز شایسته نیست که بر طبل جنگ‌های داخلی دهه‌ی هفتاد کوبیده شود و جبهه‌بندی‌های آن راه و رسم مزاری تلقی شود، نخیر راه و رسم مزاری «عدالت» و «وحدت» بود که با مشارکت عادلانه‌ی اقوام کشور بر حق تعیین سرنوشت سیاسی، محقق می‌گردید و غیر آن از هر آنچه اتفاق افتاده، بر مزاری تحمیل‌شده و ناخواسته بوده است دلیل واضح آن اعتراف اطرافیان جنگ و عذرخواهی آنان بوده است که در تاریخ ثبت‌شده است. پس نباید از فاجعه‌ی تلخ افشار چماق ساخته شود و نباید جنگ‌های دهه‌ی هفتاد بولد و برجسته شود.»

«شورش پنهانی در درون دانشنامه هزارگی که امروزها باعث نفرت پراکنی شده و باعث تحلیل رفتن نیروی انسانی هزارگی می‌شود، دقیقا جنگ بر سر منفعت و شهرت است وگرنه نگاه علمی، این سویه گیری‌های سیاسی و نژادی را برنمی‌تابد. در شرایط حساس سیاسی که سازمان ملل و شورای امنیت برای تعیین ساختار و سرنوشت جمعی انسان افغانستانی تصمیم می‌گیرند که در بیابانی به نام افغانستان و زیر چنگال طالب گیر افتاده و هرروز قلع‌وقمع می‌شوند؛ اما نیروی انسانی و سیاسی ما غافل و بر سر لحاف ملا و نوشتن و ننوشتن نام ملا درآشفته نامه‌ای به نام دانشنامه مصروف‌اند.»

«از سوی دیگر، مطالبات یا منافع کلی هزاره‌ها اگر هم وجود داشته است، با خواسته‌ و منافع شخصی رهبرانشان توحید شده و درواقع مصادره یا دزدی شده است. بلی، مردم هزاره در دوره جمهوریت خواسته‌های قانونی زیادی را مطرح کردند، برای تحقق آنان به خیابان‌ها آمدند و هزینه‌های جبران‌ناپذیری دادند، اما در اندک زمانی به‌پای منافع شخصی رهبران سیاسی‌شان قربانی شده یا با پول معاوضه شدند و درنتیجه، خود مردم به خاک نشستند. نمونه روشن این معاوضه منافع کلی هزاره‌ها با منافع و خواسته‌های شخصی رهبران، داستان غم‌انگیز دو جنبش مهم تبسم و روشنایی است که بر کسی پوشیده نیست.»

«پس سرانجام و سخن پایانی این است که اگر ما همه‌ی اقوام ساکن در افغانستان، جریان‌های روشن‌فکری دینی- مذهبی، سیاسی و اجتماعی، جامعه دانشگاهی، احزاب سیاسی، رهبران، حاکمان و بزرگان به « یک گفت‌و‌گوی روشمند انسانی و صلح‌آمیز و آشتی‌پذیر ملی» تامل و اندیشه نکنیم و به یک گفتمان ملی نیندیشیم و همد‌یگر را درک نکنیم و به‌‌طور دایم توطیه و تفرقه‌افکنی در بین اقوام را ریشه‌کن نکنیم و همواره درصدد نفی همد‌یگر چه به لحاظ زبانی و قومی در دولت و ملت و حکومت‌داری باشیم هیچ‌گاه به صلح و آشتی دایم نخواهیم رسید و به همین سادگی می‌توان گفت افغانستان سرزمین فاجعه‌ها و گورستان استعداد‌ها بوده و خواهد بود.»

«اما لطیف پدرام یکی از اصلی‌ترین حامیان فدرالیسم در افغانستان از دوره جمهوریت تا همین اکنون بوده و هست. پدرام تلاش دارد تا حداقل در ظاهر نشان دهد که فدرالیسم در افغانستان یک خواست ملی و یک راه‌حل ملی است. ولی درواقع هدف اول لطیف پدرام از فدرالیسم، ضمن جلب‌توجه اقوام غیر پشتون، اجماع مردم تاجیک بر سر یک مطالبه اساسی یا خواسته بزرگ قومی است. ظاهرا پدرام متوجه شده است که انحصار قدرت در یک قوم خاص جایگاهی برای قوم تاجیک قایل نیست و از طریق رایزنی‌های معامله‌واره سیاسی، آن‌هم تنها بر سر یک معاونت و یا چند پست‌ سمبلیک وزارت، تثبیت نمی‌شود.»

«هرچند کشتار بی‌رحمانه کودکان، زنان و مردم عادی فلسطین (علی‌رغم جهت‌گیری غول رسانه‌های غربی و وارونه نشان دادن واقعیت‌های تلخ) واکنش‌های وسیعی مردمی را در سراسر دنیا به وجود آورده و وجدان‌های بیدار در سراسر دنیا را به صحنه کشانده و علیه رفتار وحشیانه‌ و جنایت‌کارانه‌ی اسراییل به پا خاسته و تظاهرات گسترده‌ی را شکل داده و مخالفت خود را با تداوم جنگ و بمباران مردم بی‌گناه غزه نشان داده‌اند؛ اما علی‌رغم این واکنش‌های جهانی، اسراییل با پشت‌گرمی آمریکا و کشورهای اروپایی به جنایت خود ادامه می‌دهد.»

«تیکه‌داران قومی تا هنوز در کمایی از دست دادن موقعیت و جایگاه‌های سیاسی و پول و سرمایه‌های بادآورده‌ی اقتصادی‌شان هستند و به خود نیامده‌اند تا درک کنند که در طول بیست سال چه فرصت‌های طلایی را از مردم گرفتند و چرا و چگونه زمینه زنده شدن دوباره طالبان و حاکم شدن آن‌ها را فراهم کرده‌اند و چرا کشورهای غربی که با پول‌های کلان آمده بودند ناامید کردند و این امر سبب شد که آن‌ها به سراغ طالبان بروند و از این‌ها روی‌گردان شوند؟! واقعیت این است که این‌ها نه درک درست از سیاست دارند و نه اطلاع از بازی‌های پشت پرده بازیگران بین‌المللی»