صفحه اصلی / آرشیو دسته "رويدادهای تاريخی" (صفحه 3)

«محمد(ص)که تا کنون چهل بهار از عمر خویش را در میان چنین جامعه‌ی به دور از آلایش به انحرافات و کج روی‌ها و پیراسته از هرگونه آلودگی و ناپاکی چنان روح و جان خویش را صیقل داده و از زلال فیض ازلی ملکوتی سیراب گشته که اینک آمادگی پذیرش مسوولیت خطیر رسالت را یافته و از طریق دریافت وحی الهی ندای فلاح و رستگاری انسان را به گوش هوش جهانیان برساند. جامعه فرو رفته در گرداب فساد و بدبختی و انسانیت مرده را جان تازه‌ی ببخشد، آدمیتی نو را بنیاد نهد، معیار برتری را نه در نژاد و خون و طبقه، که بر مقیاس تقوا و کرامت قرار دهد. نامردمی‌ها را راست و نابسامانی‌ها را سامان دهد».

«باری، هفتمین خورشید سپهر امامت در دوره‌ی عمر خویش با چند تن از چنین ستم پیشگان و در فضای پر از ظلم و خفقان خلیفگان عباسی معاصر بودند. برای آینه جان امام، تنها غبار نفس اهریمنی این پلیدان جابر، کافی بود تا زنگار غم گرفته و به تیرگی اندوه نشیند تا چه رسد به اینکه هر یک از اینان از منصور تا هارون ستمهای بسیار بر پیکر و روح آن بزرگ وارد آوردند و هر چه نکردند نتوانستند نه آنکه نخواستند. به رغم چنین فضایی آکنده از ظلم و جور عباسیان، امام اما چون ماه تمام در آسمان فضیلت و تقوا و دانش و رهبری می‌درخشید، مردم گروه گروه پنهانی به او روی می‌آوردند و از آن سرچشمه‌ی فیض آسمانی عطش معنوی خویش را فرو می‌نشانیدند».