سوگنامه آفتاب

شهادت مظلومانه هفتمین امام و پیشوا (امام کاظم (ع)) بر رهپویان راه امامت تسلیت باد!

روستای  ابواء، آن‌روز صبح گونه‌ي دیگر می‌نمود، پرتو آفتاب، نخل‌های سربلند را تا کمر طلایی کرده و سایه‌های دراز روی بام‌های گِلی روستا انداخته بود و بذر نشاط صبح‌گاهی را در دل می‌کاشت و گوش را از آوای زندگی می‌انباشت…

کنار روستا و سرزمین غدیر چشمه‌ی که زنان از زلال آرام آن آب بر می‌داشتند و زیر لب چیزهایی می گفتند و ازکلام آن‌ها آنچه نسیم با خود می‌آورد گویی این کلمات شنیده می‌شد: امام صادق (ع) امام پس از من و بهترین آفریده خداوند ولادت یافت و او را موسی نام نهاده است. یک لحظه از خیالم گذشت که  این موسای تازه مولود، مگر در مقابله باکدام فرعون زمان به دنیا آمده است…؟  با خود گفتم ید بیضای موسی تازه مولود سلسله تازه‌ی پادشاهی در لباس خلافت (عباسیان) را نشانه رفته است که در ستم ودورویی و بی دینی هیچ از امویان کم نداشتند با این تفاوت که اگر امویان دیر نپاییدند، اینان 524 سال بر همین روال سلطنت کردند.

باری، هفتمین خورشید سپهر امامت در دوره‌ی عمر خویش با چند تن از چنین ستم پیشگان و در فضای پر از ظلم و خفقان خلیفگان عباسی معاصر بودند. برای آینه جان امام، تنها غبار نفس اهریمنی این پلیدان جابر، کافی بود تا زنگار غم گرفته و به تیرگی اندوه نشیند تا چه رسد به اینکه هر یک از اینان از منصور تا هارون  ستمهای بسیار بر پیکر و روح آن بزرگ وارد آوردند و هر چه نکردند نتوانستند نه آنکه نخواستند. به رغم چنین فضایی آکنده از ظلم و جور عباسیان، امام اما چون ماه تمام در آسمان فضیلت و تقوا و دانش و رهبری می‌درخشید، مردم گروه گروه پنهانی به او روی می‌آوردند و از آن سرچشمه‌ی فیض آسمانی عطش معنوی خویش را فرو می‌نشانیدند.

همه‌ی تشنگان علم وکمال از چشمه‌ی مکتب او سیراب می‌شدند و چنان می‌آموخت که شاگردان وی در کمترین هنگام می‌توانستند به مقامات عالی ایمانی و علمی برسند. تربیت شدگان مکتب آن امام بزرگ، در علم فقه، حدیث، کلام، و مناظره و در اخلاق و عمل و خدمت به مسلمانان نمونه و بی بدیل بودند.

ابن ابی عمیر، صفوان، علی بن یقطین مومن طاق و هشام نمونه‌های از تربیت شدگان و دانش آموختگان مکتب آن امام عزیز بودند که عظمت روحی و شخصیت متعالی  بزرگ آموزگارشان را نشان می‌دادند. و این همه چشم مخالفان و به ویژه حکومت وقت را خیره کرده بود و بیم داشتند که اینان با آن موقعیت و محبوبیتی که دارند قیام کنند و مردم را به دنبال خود بکشانند و حکومت آنان را واژگون كنند. از این‌رو پیشدستی کرده وامام (ع) را پس ازسال‌ها زندان و شکنجه در بیست و پنجم رجب سال یک‌صد و هشتاد و سه هجری قمری به شهادت رساندند. آسمان به سوگ نشست و زمین نیز و همه اهل ایمان و بویژه شیعیان که راهبر راستین خویش را از دست داده بودند. و سوگوارانه خطاب به آن امام بزرگ گفتند و می‌گوییم: پرده‌های ستبر سرشک مارا از دیدن حماسه‌ی مقاومت و پایداری و سر انجام جان‌سپاری تو در راه حق باز نخواهد داشت و اگر بر تو می‌گرییم ایستاده می‌گرییم تا ایستادگی تو را در برابر خصم، سپاس گفته و هم به همراه تاریخ و هستی پیش پای مقاوم تو به احترام بر خاسته باشیم. پاکترین درود از زیباترین و پاکترین جایگاه دلهای‌مان نثارتوباد همیشه تا هرگاه…..