بعثت؛ یا صلای رستگاری انسان

جهان به ویژه عربستان در دریای آشوب و جهل غرق بود و توده­ی عرب در آتش فساد و خرافات می­سوخت، ابرهای سیاه جهالت، افق زندگی اعراب را تاریک ساخته بود و در روزگاری سیاه به سر می‌بردند. مردم فرورفته در پندارهای موهوم سنت‌های اجتماعی و اخلاقی به سمت انحطاط و پرتگاه سقوط ابدی در حرکت بودند.

خانه‌ها و منزل‌های آن‌ها دخمه‌های بود که در آن‌ها موجودی به نام انسان درهم می‌لولید و با خرما و آب سد جوع می‌کرد! جنگ و نزاع قبیله‌ی اصل اساسی نظام اجتماعی مردم عربستان بود. خرافات و اوهام  به عنوان مذهب بر مردم حکومت می‌کرد و در برابر موجودات دست ساخته بی‌جان به نام بت کرنش و پرستش می‌کردند.

فيودالیسم خون‌آشام و بحران‌های اقتصادی ناشی از استثمار طبقه حاکمه رباخواری و بهره کشی‌های ظالمانه بنیاد و اساس زندگی مردم را متزلزل ساخته بود. اخلاق در مصاف با غارتگری،  تعدی و تجاوز رنگ باخته و عاطفه و مهرورزی را با زنده به گور کردن دختران معصوم و بی‌گناه در مسلخ وحشیگری سر بریده بودند.آدم‌کشی را شجاعت تلقی می‌کردند، شعارشان ترس و خوف  و منطق و دلیلشان شمشیر، و خون را با خون می‌شستند و خلاصه انحطاط اخلاقی و معنوی بر تمام ابعاد زندگی اعراب جاهلی سایه افکنده بود. امام علی (ع) وضع اجتماعی مردم عرب را چنین تشریح می‌کند: ((… و شما ای گروه عرب ، در آن هنگام پیرو بد‌ترین کیش (بت‌پرستی) و در بدترین سرزمین‌ها (صحرای سوزان) به سر می‌بردید. در زمین‌های سنگلاخ و در میان مارهای پر زهری که از صدا نمی‌رمیدند، اقامت داشتید آب تیره می‌آشامیدید و غذای نا مطبوع می‌خوردید و خون یکدیگر را می‌ریختید و از خویشاوندان دوری می‌کردید. بت‌ها در میان شما نصب شده بود و از گناهان اجتناب نمی‌کردید…))

روشن است که برای اصلاح بنیادی چنین جامعه‌ی یک انقلاب اساسی و دگرگونی همه جانبه ضروری و لازم بود و می‌بایست راهبر این نهضت و انقلاب، مردی آسمانی و از جانب خداوند بزرگ باشد. محمد(ص)که تا کنون چهل بهار از عمر خویش را در میان چنین جامعه‌ی به دور از آلایش به انحرافات و کج روی‌ها و پیراسته از هرگونه آلودگی و ناپاکی چنان روح و جان خویش را صیقل داده و از زلال فیض ازلی ملکوتی سیراب گشته که اینک آمادگی پذیرش مسوولیت خطیر رسالت را یافته و از طریق دریافت وحی الهی ندای فلاح و رستگاری انسان را به گوش هوش جهانیان برساند. جامعه فرو رفته در گرداب فساد و بدبختی و انسانیت مرده را جان تازه‌ی ببخشد، آدمیتی نو را بنیاد نهد، معیار برتری را نه در نژاد و خون و طبقه، که بر مقیاس تقوا و کرامت قرار دهد. نامردمی‌ها را راست و نابسامانی‌ها را سامان دهد. آری حضرت محمد(ص) که در میان مردم به امین بودن و صداقت و درستکاری و به فضایل اخلاقی آراسته بود از جانب خدای بزرگ ماموریت یافت تا با دعوت نزدیکان و اقربا ابتدا از سرزمین حجاز آغاز و سپس ارمغان‌آور سعادت جهان و جهانیان و نوید بخش رحمت و رافت برای تمام مردم و برای همیشه باشد. اهداف رسالت پیامبر اکرم (ص) در قرآن و بیان خود حضرت و امام علی(ع) چنین بر شمرده شده است: از بین بردن شرک و بت‌پرستی ، احیا و بیداری میثاق خدا شناسي و خداجوی فطرت انسانی. شکوفایی گنجینه‌های عقل و یادآوری نعمت‌های بی‌شمار خداوند، اتمام فضایل و مکارم اخلاق، تعهد و وفاداری به پیمان‌ها و میثاق الهی و انسانی، احسان و نیکویی به والدین و به همه انسان‌ها، اساس‌گذاری قسط و عدالت در روابط فردی و اجتماعی در تمام ابعاد زندگی انسانی و پیراستن فرد و جامعه از نا عدالتی و رباخواری، بهره‌کشی و استثمار و در یک جمله حاکمیت اخلاق و فضیلت بر مبنای قسط و عدالت سرلوحه اهداف بعثت پیامبر و رساندن انسان به سعادت و رستگاری ابدی که در سایه‌ی این رستاخیز عظیم معنوی، پراکندگی به یگانگی، بی‌پروایی به عفت و پاک‌دامنی، بی‌کارگی به کار و کوشش، خودخواهی و تکبر به تواضع و نوع‌دوستی و مهربانی تبدیل گشته و کشتی زندگی جامعه انسانی به سمت ساحل فلاح و رستگاری هدایت  و ژرفای معنای ناشناخته‌ی خلافت انسان بر جهانیان هرچه بیشتر آشکار گردد.