• سه شنبه ۷ میزان ۱۳۹۴ - ۰:۴۶
    علی ایمانی
    «مهاجرت نیروی جوان و تحصیل‌کرده هم مایه تاسف است و هم رقت‌بار. هم غم‌انگیز است و هم فاجعه‌بار؛ چون با فرار این نیروی انسانی عظیم و کارآمد، وابستگی، عقب‌ماندگی و تلف شدن هزاران استعداد درخشان رخ می‌دهد و بیش از گذشته راه رسیدن به کاروان تمدن برای این کشور دشوارتر می‌شود. غم‌انگیز است چون محصلانی که تمثیل آرزوها و خواسته‌های پدر و مادرانی بودند که خستگی‌ها و بی‌رمقی‌های خود را فراموش کرده و آن را در قالب تحصیل فرزند و شکوفا شدن دردانه خود می‌داند و اکنون در این کلبه وحشت و در این ویرانه سرای به نام افغانستان مهم‌ترین دغدغه‌شان ترس از سلامتی فرزندانشان است.»