• پنج شنبه ۲۲ اسد ۱۴۰۵ - ۱۳:۳۳
    ع‌ ـ جاوید
    «اگر اینک با نگاهی ژرف به این سه فصلِ سوگ بنگریم، الگویی مشترک می‌یابیم که در عینِ پراکندگیِ زمان و مکان، در روحِ خود یکدست است. در هر سه، جسم فدیه شد تا معنا جاوید بماند؛ در هر سه، زهر یا بیماری و غربت، پرده‌ای دیگری از این حقیقتِ هماره را گشود که ماندگارترین راهِ رساندنِ پیام، گذر از ورطه شهادت است. عصر جانشینی و امامت و ولایت، استمرار طبیعی رسالت و راهنمایی و هدایت است که زندگیِ هر مسلمانی، بر محورِ همین شاهراه هدایت می‌گردد.»
  • سه شنبه ۲۰ اسد ۱۴۰۵ - ۱:۳۵
    حمید رخشان
    «طالبان با تعصب قومی، بینش تبعیض‌آمیز قبیله‌ای، منش استبدادی، گرایش وحشیانه و غیرانسانی، روش ستمگرانه پشتونیستی رفتار کرده و مردم خراسان زمین را به گروگان گرفته و هرروز بیش از دیروز به ظلم، تعدی، و تجاوز به اموال و املاک مردم می‌پردازند. این‌ها نمی‌دانند که این‌گونه رفتارها تنها به رعایا آسیب نمی‌رسانند، بلکه درست، همان‌گونه، که این ستم‌ها به رعایا ‌آسیب می‌رسانند به خود آن‌ها نیز آسیب خواهد رساند. چون هر ستمگر با ستم خود بر دیگران، ستمی بر خویش نیز روا می‌دارند. به قول مولانا: ستمگری با هر ستمی که روا می‌دارد طنابی برای به دام انداختن خود می‌بافد.»
  • جمعه ۹ اسد ۱۴۰۵ - ۱۸:۳۳
    ع‌- جاوید
    «پدیدارشناسی ژیوپلتیک شیعه در جهان اسلام را نمی‌توان تنها در سطح مناسبات رسمی دولت‌ها، ایتلاف‌های منطقه‌ای و رقابت‌های امنیتی فهم کرد؛ بلکه این پدیده، دارای دولایه‌ی هم‌زمان و درهم‌تنیده است: لایه‌‌ی نخست، لایه‌ی فراملی و هویتی است که بر شبکه‌های مذهبی، فرهنگی، تاریخی و عاطفی میان جوامع شیعه در کشورهای مختلف استوار است؛ و لایه‌ی دوم، لایه‌ی ملی-دولتی است که در قالب منافع راهبردی، سیاست خارجی، امنیت مرزی و موازنه‌ی قدرت تعریف می‌شود.»
  • پنج شنبه ۱ اسد ۱۴۰۵ - ۲۱:۵۳
    ح‌ ـ رهنما
    «هرچند روان جمعی جامعه‌ی ستم‌کشیده و تحقیرشده تلاش می‌کند که خاطرات تلخ و ناگوار را به ناخودآگاه جمعی انتقال دهد تا از بار رنج و ملال آن بکاهد و تداوم حیات جمعی را سهل‌تر و آسان‌تر نماید اما تجربه‌پذیری و استفاده از حافظه تاریخی برای بهره‌مندی از تجربه‌های گذشته ایجاب می‌کند که نباید بگذاریم که ناخودآگاه جمعی در این امر موفق گردد و خاطرات رویدادهای تلخ و مجموعه کنش‌ها و واکنش‌های انسان‌های فعال در عرصه‌های سیاسی و اجتماعی را به ناخودآگاه جمعی انتقال داده و امکان و ظرفیت تجربه‌پذیری را به بایگانی تاریخ و به خلوت‌خانه‌ی فراموشی بسپارند.»