• پنج شنبه ۳۰ ثور ۱۳۹۵ - ۲۳:۴۰
    عبدالخالق فصیحی
    «شعار اساسی جلب توده‌ها را نیز آسان می‌کند؛ زیرا که شعار اصلی و واقعی همان درد و رنج تاریخی توده‌ها است که نیاز به ترتیب و تنظیم صفوف معترضان دارند، نه به سفارش سازی اصل شعار. دقیقا همین ویژگی است که توده‌ها به‌صورت خودجوش درصحنه‌های مبارزه علیه تبعیض شکوه می‌آفرینند. آیا شعار عدالت‌خواهی جنبش روشنایی واقعی و اساسی بود یا صرفا گفتار و نوشتار بی‌محتوا و بی‌هدف بر روی شعارنوشته‌های معترضان؟ از اینکه خیابان‌های کابل در روز 27 ثور قدم‌های سال‌خوردگان، کودکان، جوانان و نوجوانان را بوسه می‌زدند، نشان از اساسی بودن شعار عدالت‌خواهی دارد. حضور بزرگ‌سالان محتوی شعار را تفسیر می‌کرد.»