• پنج شنبه ۲۳ ثور ۱۳۹۵ - ۱۷:۳۳
    ع- فصیح
    «از اینکه در موقعیت‌های حساسی مثل جنبش تبسم، زبان هزاره هزاره را به دشنام می‌گیرد و جنایت‌های نسل کشی از این دست به محله‌های جاغوری، بامیان و امثال آن نسبت داده شده و از بدنه کلی خانواده هزاره جدا نگریسته می‌شوند، روشن‌ترین نشانه زبان کمی است که از خاستگاه حزب‌گرای، محلی اندیشی و شخص محوری به منافع کلان سیاسی هزاره نشات می‌گیرد. چرا جوانان مستعد هزاره در سهم‌گیری‌های سیاسی و بورسیه‌های تحصیلی در ایستگاه محله حزب‌گرای محقق و خلیلی متوقف می‌شوند، و چرا از نمایندگان هزاره سنی که پاره تن ما هستند، در مراسم سالگرد شهید مزاری تشکری به عمل نمی آید؟»