• سه شنبه ۱۵ ثور ۱۳۹۴ - ۰:۵۷
    عبدالخالق فصیحی
    «روشن‌ترین نشانه اینکه ورای ابتذال چیزی وجود ندارد یا باقی نمانده است، همین مشت و لگدزدن دو پیرمرد کارکشته سیاسی و دینی در قلب جامعه فرهنگی کابل است. اگر به خاستگاه اصلی این گردوغبار هنجارشکن نظر اندازیم، حضور همه‌جانبه سیاست را در فکر و عمل حضرات محسنی و مرتضوی شاهد بوده و حضور تمام‌قد آن را تعیین‌کننده هر نوع گفت‌وگو، جهت‌گیری‌های سیاسی و جناحی و معیار برای اصول اخلاقی و روابط فردی و اجتماعی می‌یابیم. سیاست روی همه‌چیز لایه کشیده و هر نوع بحث و تبادل‌نظر، ولو علمی و دینی هم که باشد باید از فیلتر او رد شده و مجوز بگیرد.»