-
دوشنبه ۱۱ دلو ۱۳۹۵ - ۲۳:۱۶خالق فصیح«فاجعهبارترین کارکرد خود بدگمانی، سرنهادن در دامن قاتل و اضافی خواندن حقخواهی عدالتطلبان است. این نحوه کارکرد ذهن بدگمان، ناشی از نا موجودیت پنداری خود و خودیت در فضای نا انسانی جامعه است که درواقع، خود و خودیت را به ستم پذیری عادت داده و در هنگام وقوع فجایع انسانیای مثل زابل و دهمزنگ، قاتلان را رها و مقتولین و وارثان آنها را به ملامت میگیرند. خودیت یک قوم و مطالبات برحقشان را، نا واقعی دانسته و از روی سرمستی جنونواره در کنار عاملان ترور، به مظلومیت مردم خود میخندد.»