میلاد کوثر نور ( فاطمه زهرا(ع) )

روز جمعه بیستم ماه جمادی‌الثانی، پنج سال پس از بعثت پیامبر، در بن آسمان حجاز، در دامنه کوه‌های سنگی مکه، در چشم‌انداز کعبه، در منزل وحی، در عرصه‌ی که دهان خداجوی پیامبر با تلاوت قرآن بر آن نور می­پاشید، در خانه‌ی که فرشتگان آن را خوب می­شناختند و در آن رفت­وآمد داشتند، آنجا که زمزمه­ی نماز پیامبر در صبح­وشام و آوای ملکوتی تلاوت پیامبر در دل شب، زمینش را به آسمان پیوند می­زد، در خانه امید یتیمان، در خانه دستگیری از مستمندان، در خانه پناه اسیران و در خانه پیامبر و خدیجه دختری چشم به جهان گشود…

دختر پیامبر (ص)؛ نوباوه­ی رسالت، پیکره عصمت، بشریت در یک زن، همسر و همسنگ خلافت خدا در زمین، بانوی بانوان جهان، فاطمه (س) به دنیا آمد. خانه رسول خدا (ص) با تولد فاطمه (ع) بیش‌ازپیش کانون مهر و عطوفت شد. در غوغای رنج‌های عظیم پیامبر گرامی که در آن هنگام در مکه با آن دست‌به‌گریبان بود، فاطمه تازه متولد، چون نسیمی آرامش‌بخش، گونه­های خسته پدر و مادر دردمند را هر صبح و شام نوازش می­داد و رنج روزهای پرمشقت رسالت را تسکین می­بخشید … چه شورانگیز است دختری چنان ارجمند باشد که سید کاینات رسول گرامی اسلام (ص) بدو تسکین یابد و درباره او بفرماید: “روح من است و بوی بهشت را از او استشمام می­کنم”

این درباره فاطمه (ع) شگفت نیست، چراکه او از زمره‌­ی بزرگوارانی است که خدای جهان سزاوار ایشان در کتاب عظیم قرآن می‌­فرماید: “خدای متعال اراده فرموده است که شما اهل‌بیت پیامبر از هرگونه پلیدی پاک و برکنار باشید.” فاطمه (س) خلاصه وجود پیامبر عظیم و زندگی سراسر نور فاطمه (ع) شایسته­ی هرگونه تقدیر آسمانی است و او برگزیده از میان بانوان در پیشگاه خداست، که با قداست خویش ارجمندی زن را اثبات می­کند، وجود فاطمه به‌تنهایی برترین گواه آن است که زن می­‌تواند در اوج معنویت‌های که رادمردان آسمانی به آن نایل آمده‌اند سیر و پرواز کند.

فاطمه (س) سراسر حیات نورانی خویش را در شعاع وحی و در سایه‌سار انسان‌ساز پدری (که خدای بزرگ او را صاحب خُلق عظیم معرفی کرد) سپری نمود. فاطمه مصداق کوثر و خیر کثیر و آیه‌ی “انا اعطیناک الکوثر” درباره‌ی اوست. او مصداق آیه‌ی “و نسائنا “در آیه مباهله است. در کلام دیگر، زهرا یک زن است ولی واجد همه صفات نیکو و خصایص همه زنان الگو در جهان و دربرگیرنده همه نقش‌ها و صفاتی‌ که زنان جهان تا قیام روز واپسین از کران تاکران در تمام جهان باید بر عهده گیرند و عمل کنند.

مادرش بانوی گرامی “خدیجه کبرا” زنی است که پیامبر (ص) درباره او فرمود: “خدیجه یکی از بهترین زنان این امت است”. “خدیجه ایمان آورد هنگامی‌که دیگران در کفر بودند و مرا تصدیق کرد هنگامی‌که دیگران تکذیبم می‌کردند، اموالش را رایگان در اختیارم گذاشت هنگامی‌که دیگران محرومم می‌داشتند، و خدای متعال نسل مرا به‌وسیله او قرارداد …” . این گویای حقیقتی بزرگ در تاریخ اسلام است؛ زیرا فداکاری‌های خدیجه در پیشرفت رسالت پیامبر (ص) تاثیری به سزا داشته است و به گفته برخی دانشمندان: اسلام و رسالت پیامبر با جهاد علی (ص) و انفاق خدیجه کبرا رونق یافت؛ یعنی خدای متعال این دو بزرگوار را وسیله تایید پیامبر خویش ساخت و جهاد علی (ع) و انفاق خدیجه(ع) دو عامل بزرگ گسترش و پیروزی اسلام بود.

 باری! فاطمه یادگار چنان مادر و فرزند چنان پدری است و در خانه وحی چشم به جهان گشود و نیمی از عمر پربرکت خود را در کنار پیامبر و نیمی دیگر را در مدینه و آن‌هم در خانه علی (ع) و همسری کسی که اگر نمی‌بود، کسی که لایق هم‌کفو بودن با او باشد وجود نداشت و حاصل و ثمره این ازدواج مبارک، فرزندان چون حسن و حسین و زینب و کلثوم و امتداد آن سلسله بی‌همتای امامت و در پیوند ناگسستنی ابدیت و جاودانه تا قیام قیامت.

فاطمه (ع) با اسلام بزرگ شد، با اسلام و قرآن همراه بود، در هوای وحی و نبوت تنفس می‌کرد و می‌بالید، زندگی‌اش از زندگی پیامبر جدا نمی‌شد حتی باوجود ازدواج و فرزندداری خانه‌اش متصل به خانه پیامبر بود و پیامبر بیش از هرجایی دیگر به خانه فاطمه رفت‌وآمد داشت. هر بامداد پیامبر پیش از رفتن به مسجد به دیدار فاطمه می‌رفت. و هرگاه پیامبر می‌خواست به سفری برود با آخرین کسی که وداع می‌کرد فاطمه بود، و چون بازمی‌گشت پیش از دیدار هر کس نزد فاطمه می‌رفت.

خلاصه اینکه :

فاطمه(ع) مظهر شکوفای شفافیت جان و زلالی دل و پاکی قلب و طهارت روح و قداست روان، دانش و بینش، درایت و فرزانگی آگاهی و آینده‌نگری ژرف‌اندیشی و هدف‌داری، عشق و اخلاص، فداکاری و ایثار، گذشت و صفا، شهامت و شجاعت، عظمت و کرامت، مهر و محبت، دگر دوستی و مردم‌خواهی، حق‌جویی و حق‌گویی، حق‌طلبی و حق‌پرستی، توحید و تقوا، امانت و راستی، درخشندگی و روشنگری، پارسایی و پایداری، همزیستی و مسالمت، همت و اعتمادبه‌نفس، ایمان و عرفان و دیگر ارزش‌های والای انسانی و خداپسندانه همواره از شاخسار وجود مبارکش بر تشنگان و جویندگان آب حیات ریزش داشت. او از جنس زنان بود و سند افتخار و مایه مباهات آنان در همه قرون و اعصار در دنیا و آخرت، و در میان جن و انس و فرشتگان و حوریان بهشت …