متن کامل قطعنامه تظاهرات اعتراضی جنبش روشنایی در مونیخ ـ آلمان

به نام خداوند توانا و دادگر و با ادای احترام به‌تمامی شهدای راه آزادی و عدالت به‌ویژه شهدای میدان روشنایی.

آقایان و خانم‌ها، رهبران و نمایندگان کشورها و روسای سازمان‌های بین‌المللی شرکت‌کننده در کنفرانس امنیتی مونیخ!

ما اشتراک کنندگان در تظاهرات امروزی جنبش روشنایی از کشورهای مختلف اروپایی و از دیگر مناطق جهان اینجا گرد هم آمده‌ایم تا پیام اعتراضی میلیون‌ها انسانی را که حکومت اشرف غنی احمدزی و عبدالله عبدالله با هماهنگی نزدیک گروه‌های تروریستی مانند داعش و طالبان تمامی زمینه‌های اعتراض را بر آن‌ها در افغانستان بسته است، به شما انتقال بدهیم.

اینک پس از قریب به دو دهه از حضور جامعه جهانی در افغانستان، مردم از تبعیض سیستماتیک قومی، فساد گسترده و ناامنی‌هایی که این کشور را به یک زندان بزرگ برای شهروندان آن تبدیل کرده است، به ستوه آمده‌اند. مردم افغانستان بیشتر این مشکلات را نتیجه سیاست‌ها و اقدامات نادرست حکومت افغانستان می‌دانند و در جریان بیشتر از سه سال گذشته، مردم افغانستان برای اصلاحات و ساختن آینده روشن، خواسته‌های خود را با روش‌های مدنی مطرح کرده‌اند اما متاسفانه اشرف غنی احمدزی و عبدالله عبدالله و مدیران ارشد امنیتی حکومت وحدت ملی (حنیف اتمر و معصوم استانکزی) با روش‌های دیکتاتوری همواره این اعتراضات مدنی را سرکوب کرده‌اند (مانند کشتار ۸۶ نفر از مظاهره کنندگان جنبش روشنایی در دسیسه تروریستی دوم اسد ۱۳۹۵ در کابل و حمله مسلحانه پلیس افغانستان به مظاهره کنندگان جنبش رستاخیز). بنابراین در چنین شرایطی، تنها راه مسالمت‌آمیزی که برای مردم باقی‌مانده است، مراجعه و کمک خواستن از شما است زیرا که اشرف غنی احمدزی و عبدالله عبدالله با حمایت‌های سیاسی و اقتصادی شما در قدرت حضور دارند.

ما تظاهر کنندگان، خواسته‌های مردم افغانستان را از جامعه جهانی در موارد ذیل عنوان می‌کنیم:

۱- جامعه جهانی در تمام سال‌های پس از طالبان، کمک‌های خود را در راستای تامین منافع و به قدرت رساندن اشخاص معین و گروه مشخصی به مصرف رسانده است، درنتیجه شاهد دستاورد ملموسی در، هم عرصه امنیت و هم در عرصه انکشاف پایدار و متوازن اقتصادی و اجتماعی در افغانستان نبوده‌ایم. ما از جامعه جهانی می‌خواهیم که به‌جای تمرکز حمایت‌های سیاسی و اقتصادی‌شان بر روی افراد و گروه مشخص، از همه مردم افغانستان و مطالبات عدالت‌خواهانه آن‌ها حمایت نمایند.

۲- تبعیض سیستماتیک قومی که در حکومت اشرف غنی احمدزی و عبدالله عبدالله تشدید شده است، همواره یکی از موانع عمده بر سر انکشاف پایدار در افغانستان بوده و از دلایل اصلی افزایش فقر و نارضایتی مردم است. انحراف مسیر پروژه لین انتقال برق ۵۰۰ کیلوولت که در تضاد با پلان‌های انکشافی کشور و برخلاف تعهدات حکومت افغانستان برای احداث زیربناها در دهلیز منابع افغانستان می‌باشد، یکی از بزرگ‌ترین مصادیق تبعیض سیستماتیک قومی در افغانستان است. این تصمیم تبعیض‌آمیز حکومت افغانستان با حمایت مالی بانک انکشاف آسیایی در حال اجرا است. ما تظاهر کنندگان از شما می‌خواهیم که برای جلوگیری از هدر رفتن کمک‌های خود به افغانستان از اجرایی شدن این تصمیم حکومت افغانستان و بانک انکشاف آسیایی جلوگیری نمایید.

۳- تبعیض سیستماتیک قومی روی دیگر تروریزم در افغانستان است، با این تفاوت که تبعیض سیستماتیک قومی توسط حکومت افغانستان اعمال می‌شود. هرچند این پدیده در افغانستان سابقه تاریخی دارد مانند آنچه در اواخر قرن نوزدهم سبب قتل‌عام ۶۲ فی صد جامعه هزاره‌ توسط حکومت افغانستان شد و آوارگی گسترده آن‌ها را به کشورهای مختلف جهان در پی داشت، اما در حکومت اشرف غنی احمدزی و عبدالله عبدالله هم رو به افزایش گذاشته و رفتارهای این حکومت، زمینه‌های تکرار ژنوساید قرن نوزدهم را تقویت کرده است. همچنان که طراحان و عاملان فعالیت‌های تروریستی تحت تعقیب بین‌المللی قرار می‌گیرند، برای داشتن جهانی امن‌تر، لازم است تا طراحان و عاملان پدیده تبعیض سیستماتیک نیز تحت تعقیب بین‌المللی قرار گیرند. ما تظاهر کنندگان از شما اشتراک کنندگان در کنفرانس امنیتی مونیخ می‌خواهیم عاملان و آمران تبعیض سیستماتیک قومی در افغانستان را که شناسایی و تحت تعزیرات بین‌المللی قرار دهید.

۴- فساد گسترده در حکومت افغانستان از موانع اصلی بر سر راه ایجاد یک حکومت پاسخگو، از عوامل عمده‌ی هدر رفتن کمک‌های جهانی و حیف‌ومیل سرمایه‌های ملی مردم افغانستان است. انحصار قدرت سیاسی، عدم شفافیت و نظارت کافی بین‌المللی باعث تقویت فساد در افغانستان شده است. منابع مالی به‌دست‌آمده از فساد در ناسالم برگزار شدن انتخابات، تشدید تبعیض قومی و تقویت گروه‌های تروریستی استفاده می‌شود. متاسفانه در حکومت اشرف غنی احمدزی و عبدالله عبدالله، مبارزه با فساد، گزینشی و سیاسی صورت می‌گیرد که خود نوع خطرناک‌تری از فساد است. ما از جامعه جهانی می‌خواهیم برای مهار فساد گسترده در افغانستان اقدامات عملی را روی دست‌گیرند؛ مانند حمایت از توزیع عادلانه قدرت سیاسی، تقویت و ایجاد نهادهای نظارتی، حمایت از شفافیت و نقش بیشتر جامعه مدنی و از همه مهم‌تر خواهان این هستیم که کمک‌های جامعه جهانی نه از مجرای دولت افغانستان بلکه از مجاری سالم غیردولتی به مصرف برسند.

۵- سیستم متمرکز سیاسی و اداری کنونی در افغانستان که از ناکارآمدترین انواع سیستم‌های حکومتی است، خود منشای بسیاری از مفاسد، تبعیض‌ها و از عوامل نارضایتی مردم می‌باشد. این سیستم با تنوع سبک‌های زندگی و تنوع فرهنگی در افغانستان همخوانی ندارد و متاسفانه بر مردم افغانستان تحمیل‌شده است. سیستم متمرکز، مانع مشارکت مردم در تعیین سرنوشتشان شده، تمرکز بیش‌ازحد قدرت در مرکز زمینه تبعیض و فساد گسترده را به وجود آورده و ناامنی‌ها را در افغانستان پیچیده ساخته است. ما از شما به‌عنوان دوستان بین‌المللی افغانستان می‌خواهیم که بیش از این برای حمایت از سیستم متمرکز سیاسی و اداری ناکارآمد موجود هزینه نکنید.

۶- درحالی‌که مطابق قانون اساسی افغانستان، کمتر از ۱۰۰ روز به پایان مهلت کاری حکومت وحدت ملی باقی‌مانده است، هیچ نشانه‌ای برای برگزاری یک انتخابات شفاف، سالم، عادلانه و امیدوارکننده دیده نمی‌شود، این در حالی است که مطابق گزارش‌های معتبر بین‌المللی که اخیرا منتشرشده است، شاخص‌های دموکراسی در افغانستان تحت حاکمیت اشرف غنی احمدزی و عبدالله عبدالله تنزل پیدا کرده و کشور حرکت شتابانی به سمت دیکتاتوری داشته است. ما تظاهر کنندگان اعلام می‌کنیم که از دید مردم افغانستان هیچ جایگزینی برای انتخابات وجود ندارد و از جامعه جهانی می‌خواهیم که زمینه‌های برگزاری انتخابات شفاف و عادلانه را فراهم نماید.

۷- ما تظاهر کنندگان امروز در حالی در برابر کنفرانس امنیتی مونیخ دست به گردهمایی عدالت‌خواهانه زده‌ایم که خیابان‌های کابل برای فعالیت‌های مدنی مسدود شده است و حکومت افغانستان با استفاده ابزاری از گروه‌های تروریستی و اعمال خشونت عملا امکان اعتراض مدنی را از مردم سلب کرده است. ما از جامعه جهانی می‌خواهیم که حاکمان افغانستان را وادار کند که امنیت اجتماعات و تظاهرات مدنی و مسالمت‌آمیز را تامین کند و به صدای اعتراض شهروندان خود گوش فراداده و مطالبات قانونی و عدالت‌خواهانه آن‌ها را بپذیرد.

۸- مقامات ارشد امنیتی افغانستان در رویدادهای تروریستی زنجیره‌ای مانند قتل‌عام مظاهره کنندگان جنبش روشنایی و حمله مسلحانه بر مظاهره کنندگان رستاخیز تغییر، در جایگاه متهم قرار دارند. از این رو بازماندگان قربانیان به مراجع قضایی بین‌المللی مانند دادگاه بین‌المللی جزایی (ICC) اقامه دعوا کرده‌اند. ما از جامعه جهانی می‌خواهیم که زمینه دادرسی منصفانه و شفاف را فراهم سازد.

۹- افغانستان ازجمله سرزمین‌های ناامن جهان است که ساکنان آن به خاطر تعلقات قومی، زبانی و مذهبی هدف تبعیض و کشتارهای دسته‌جمعی قرار می‌گیرند. حملات بر اجتماعات و عبادتگاه‌های گروه‌های قومی و مذهبی خاص و یا ربودن، شکنجه و قتل‌عام مسافرین به دلیل تعلقات قومی و زبانی از مصادیق بارز این ناامنی‌ها است؛ مانند کشتار تبسم و همراهانش در ولایت زابل افغانستان در سال ۱۳۹۴٫ ما از کشورهای میزبان پناه‌جویان افغانستانی می‌خواهیم که مطابق با تعهداتشان در معاهدات بین‌المللی ازجمله کنوانسیون ۱۹۵۱ ژنو، روند بازگرداندن اجباری پناه‌جویان را به افغانستان هر چه عاجل‌تر متوقف سازند.

در پایان، ما اشتراک کنندگان در گردهمایی عدالت‌خواهانه مونیخ از حمایت‌های سخاوتمندانه جامعه جهانی از افغانستان تشکر می‌کنیم و یاد قربانیان مبارزه با تروریسم ازجمله یاد همه سربازانی را که در مصاف با تروریسم در افغانستان جان خود را ازدست‌داده‌اند، گرامی می‌داریم و یادآوری می‌کنیم که جنبش روشنایی، فعالیت‌های مدنی خود را برای حمایت از ارزش‌های جهان‌شمول انسانی در کنار همه عدالت باوران جهان ادامه خواهد داد و تا ساختن سرزمینی عاری از تبعیض آرام نخواهد گرفت.

۱۷ فبروری ۲۰۱۸- مونیخ آلمان- اشتراک کنندگان در تظاهرات جنبش روشنایی