• جمعه ۲۰ دلو ۱۴۰۲ - ۲۲:۳۸
    حسین جوهری
    «پس سرانجام و سخن پایانی این است که اگر ما همه‌ی اقوام ساکن در افغانستان، جریان‌های روشن‌فکری دینی- مذهبی، سیاسی و اجتماعی، جامعه دانشگاهی، احزاب سیاسی، رهبران، حاکمان و بزرگان به « یک گفت‌و‌گوی روشمند انسانی و صلح‌آمیز و آشتی‌پذیر ملی» تامل و اندیشه نکنیم و به یک گفتمان ملی نیندیشیم و همد‌یگر را درک نکنیم و به‌‌طور دایم توطیه و تفرقه‌افکنی در بین اقوام را ریشه‌کن نکنیم و همواره درصدد نفی همد‌یگر چه به لحاظ زبانی و قومی در دولت و ملت و حکومت‌داری باشیم هیچ‌گاه به صلح و آشتی دایم نخواهیم رسید و به همین سادگی می‌توان گفت افغانستان سرزمین فاجعه‌ها و گورستان استعداد‌ها بوده و خواهد بود.»