اشرف غنی فریب خود یا افکار عمومی؟!
حملات انتحاری بیسابقه اخیر در شهر کابل، آنهم بعد از اعلام مرگ ملا عمر و ادعاها و زمزمههای چند پارچگی و اختلاف میان طالبان و رکود حملات طالبان در شمال، مردم را در شوکی بیسابقهی فروبرد و از خواب و خیالاتی که برای طالبان میدیدند بیرون کرد و با واقعیتهای سناریوی جدید پاکستان و نیروهای هراس افکن و جنایتپیشه آشنا نمود. با این رخداد وجدان عمومی جریحهدار و افکار عمومی علیه پاکستان و رفتار فریبکارانه آن کشور بسیج گردید و همچنین پرسشهای جدی درباره توان نیروهای امنیتی در کنترول و برقراری نظم و مبارزه با هراسافکنان و وحشتآفرینان در اذهان عامه به وجود آمد و احساسات مردم نسبت به سیاستهای امنیتی دولت وحدت ملی برانگیخته گردید.
اشرف غنی بعد از بازگشت از سفر معالجهی و در چنین شرایط و اوضاع التهابی در کنفرانس مطبوعاتی حاضر شد و تلاش کرد که افکار عمومی را به انحراف کشانده ضعفها و احیانا خیانتهای خود، تیم و ستون پنجمیهای درون ارگ را کتمان نموده و مقصر اصلی رخداد خونبار و رقتبار کابل را پاکستان معرفی نماید. اشرف غنی یکبار دیگر بازهم به مردم خود راست نگفت و از راه صداقت و راستگویی وارد گفتوگو نگردید و به روش همیشگی و خصلت شخصیتیاش به فریب و انحراف افکار عمومی پرداخت و با مردم و افکار عمومی بازهم بازی کرد. این مطلب بسیار مبرهن و روشن است که انداختن تمام تقصیرها به گردن پاکستان، ناشی از پنهان کردن و گریز از بازگوی واقعیتها و نپذیرفتن مسوولیت اینچنین رخدادهای دلخراش بهعنوان رییسجمهور مملکت و بهعنوان کسی که مسوولیت حفاظت از جان، مال، ناموس مردم را بر عهده داشته و مسوول درجه اول امنیت شهروندان است، خود بیانگر این واقعیت است که اشرف غنی بنا ندارد با مردم خود صادق باشد.
نپذیرفتن مسوولیت در رخدادها و حوادث اینچنینی نشانهی عدم صداقت و فقدان تعهد رییسجمهوری است که بر اریکه قدرت تکیه زده و بدون کوچکترین احساس همدردی و بدون کمترین نشانهی از تاثر انسانی از کنار رخدادها گذشته و برای فریب و تزویر مردم تقصیر را به گردن دیگران انداخته و خود را تبریه میکند و با این کار خود و توجیهات ابلهانه به ریش مردم و افکار عمومی میخندد و از سر بلاهت و توهم، خیال میکند که مردم را فریب داده و خود را تبریه کرده است درحالیکه چنین نیست افکار عمومی بیدارتر و مردم عزیز هوشیارتر از آن است که با این شیوههای قدیمی و ابزارهای منسوخ تبلیغاتی فریبخورده و ضعفها و کاستیها و احیاها خیانتها و جنایتهای دردانههای ستون پنجمی اشرف غنی و سایر همپیالگان وی را درک نکنند و به این سادگی بازهم فریب او را خورده و باور کنند که تمام این شرارتها و جنایتها از کشور پاکستان است و خود مسوولین دولتی و نیروهای امنیتی کشور هیچ تقصیر و قصوری نداشته و کوتاهی در امر وظیفه خویش ننمودهاند.
هرچند اشرف غنی مهارت تام و تمام در فریب و تقلب داشته و دارد اما در این زمینه اگر چنین پنداری باعث شده که او چنین موضعی را گرفته و چنین توجیهی به عملآورده باشد، این خود نشانه بلاهتی ایشان است که فکر میکند با این شیوه، مردم و افکار عمومی را فریفته میتواند درحالیکه اینچنین نیست. با این کار فقط خود را فریب داده و کلاه بسیار گشاد بر سرخود گذاشته و چشمهای خود را بر دیدن واقعیتها بسته و خود را کور کرده و بدون دید و بدون چشم راه خطر را کورمالکورمال میپیماید. اگر کسی خود را فریب ندهد و گرفتار بلاهت اجتماعی نگردیده باشد، این مطلب را (که عامل اصلی و تمام و کمال حوادث خونین و رخدادهای اینچنینی کشور پاکستان است) کدام عقل سلیم اجتماعی قبول کرده و میپذیرد؟ منظور این نیست که پاکستان مقصر نیست و در چنین رخدادها نقشی ندارد. منظور این است که دولت و شخص شخیص رییسجمهور در این میان چهکاره هستند؟ از طرفی میآید با پاکستان دشمنی تاریخی و دعوای مرزی را مدام مطرح میکند و از طرفی هم انتظار دارد که دشمن دست روی دست گذاشته با او رفتار برادرانه و صادقانه داشته باشد و امنیت کشورش را تهدید نکند. تمام کشورها اگر مثل افغانستان بیدر و پیکر باشند و نیروهای امنیتی و کاخ ریاستجمهوریاش مملو از ستون پنجم باشند آیا سرنوشتی همانند افغانستان را پیدا نمیکنند؟
آقای غنی! شما چرا مخالفان سیاسی خود را مقصر نمیدانی که دست به چنین اعمال غیرانسانی نزنند شما چرا نیروهای امنیتی خود را مقصر نمیگویی که اینهمه هزینه مصرف میکنند بدون اینکه کارآیی لازم را داشته باشند شما چرا خود و دولت و تیم خود را مقصر نمیگویی که تا هنوز نتوانستهاید پالسی درست و دقیق امنیتی را طراحی و مورداجرا بگذارید؟! شما مسوول امنیت کشور هستی اگر بنا باشد که مسوولیت امنیت کشور به عهده کشور بیگانه باشد پس دولت و حکومت شما برای چی و کدام نیازهای اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و … تامین مینماید؟
وقتی آقای غنی اینهمه از زیر بار مسوولیت شانه خالی کرده و کوتاهی و ناتوانی خویش را در اداره حکومت و مدیریت نمیپذیرد معلوم است که برای غنی سرنوشت کشور و ملت و امنیت و رفاه مردم معنی و مفهومی ندارد چون شرط اول تعهد و تامین امنیت، پذیرش مسوولیت است. طراحی و سازماندهی عملیات انتحاری از سوی پاکستان هیچگاه مسوولیت آقای اشرف غنی و نیروهای امنیتی کشور را کم و یا از میان برنمیدارد. اینکه وقوع جنایت را به گردن دشمن بیندازیم و خود مسوولیت را قبول نکنیم خود جنایتی دیگری است که از سوی ریاست جمهوری و مسوولین امنیتی کشور به وقوع میپیوندد. چه جنایتی بالاتر از اینکه شخص مسوول یک امر، مسوولیت آن امر را نپذیرد. امنیت شهروندان مسوولیت رییسجمهور و نیروهای تحت امر وی هست. اگر رییسجمهور و نیروهای امنیتی مسوولیت امنیت اتباع و شهروندان را نمیپذیرند این خود جنایتی است که اشرف غنی و دار و دستهاش مرتکب میشوند.
یکی از وظایف اصلی و اولی دولت و حکومت تامین امنیت شهروندان است. رییسجمهور چون در راس حکومت قرار دارد باید در قبال ناامنیها، جنایتها، کشتارها، رهگیریها و … که از سوی هرکسی، هر نهادی، هر گروهی، و هر کشوری به وقوع میپیوندد، پاسخگو باشد. رییس دولت به بهانه و عذری اینکه فلان کشور دشمن ماست و این ناامنیها را ایجاد میکند نمیتواند خود را از زیر بار مسوولیت بیرون بکشد. اینکه ناامنی، دزدی، رهگیری، و … از سوی چه کسانی به وقوع میپیوندد مهم نیست. مهم این است که این جرمها، جنایتها، ترورها و انتحارها جلواش گرفته شود تا به وقوع نپیوندد و امنیت مردم و شهروندان حفظ گردد.
اشرف غنی با این موضعی که در قبال پاکستان اتخاذ کرد و یکسره پاکستان را نکوهش و مورد ملامت قرارداد و از ناحیه خود و نیروهای امنیتیاش هیچ سخنی به میان نیاورد معلوم میگردد که ایشان بهزعم خود با این فرافکنیها میتواند افکار عمومی را فریب داده و تبریه خود و نیروهای امنیتی و تیم افغان ملتیاش را از دادگاه وجدان عمومی، و داوری تاریخ، حاصل کرده و به حکومت و فریب خود همچنان ادامه خواهد داد. غافل از اینکه این کنشها و رفتارهای وی مورد قضاوت افکار عمومی امروز، داوری تاریخ فردا خواهد بود و چهبسا که به همین زودیها سبب و زمینهساز سقوط نظام و شخص او گردد. پس تا دیر نشده دست از این فریبکاری و دغلبازی و فرار از زیر بار مسوولیت برداشته و به خود آمده و با خود و ملت خود صداقت را پیشه کرده و از راه خدعه و نیرنگ و فریب درنیامده و مسوولیتپذیر گردد تا شاید لحظههای این شام تار هم به سر آید و صبح صادق این ملت و این مرزوبوم هم شاید به طلوع بنشیند، شاید.