رمضان ماه راز و نیاز، ماه نیایش، کرنش، عبادت و بندگی بندگان مخلص و حقیقی خداست. رمضان بسان چشمه‌ی زلال و جوشان از ستیغ بلند رحمت و معنویت الهی به سوی دشتستان تشنه‌کام عبادت و بندگی جاری و ساری و انسان عطشان و تشنه را سیراب و مومنان را از جام نیایش سيراب و از طهارت خلوص خويش مخلص و از دریای خروشان رحمت خويش باراني و تازگي بخشيده به‌سوی مقصد نهایی رهنمون می‌گرداند.

رمضان آبشار خروشان و خیزانی است که در صبحگاهان و شامگاهان جویبار بندگان را مملو از زلاليت و پاكي و تازگي مي‌نمايد؛ تا زیستتن و زندگی انسان عابد را از پلیدی، پلشتی‌، عصیان و طغیان پاک ساخته و پاکی و طهارت باطنی را برای او به ارمغان آورد. رمضان نم نم بارانی است که بر مزارع و کشتزار بی‌جان و نیمه‌جان انسانیت می‌بارد، و بذرهای امید و نشاط را در قلبهای انسانهای عابد شکوفا می‌سازد و غبار یاس و ناامیدی را از ذهن و روان انسان آزاده و عاشق می‌زداید و انسان را به سوی سرچشمه حیات حقیقی هدایت و رهنمون می‌سازد.

 رمضان هنگامه ارزشمند و فرصت طلایی است که انسان آگاه و عاشق در اين ماه از دوری و فاصله خویش را با خدایش می‌کاهد و با توبه و انابه به خدای‌شان تقرب و نزدیکی می‌جوید، از زندگی خستگی‌آور دنیایی رهای جسته و به آغوش صفا و خلوص بال می‌گشاید. رمضان گشودن دروازه‌های مغفرت و بخشندگی بندگان است که خواب روزه‌داران تسبیح و نفس‌کشیدنش عبادت و اطاعت شمرده می شود.

در رمضان دروازه‌های بهشت باز و دروازه‌های جهنم بر روی بندگان خدا مسدود می‌گردد تا انسان در پرتو آن بتواند خویشتن را از معصیت و آلودگی پاک سازد، و با عطر جان‌افزای بندگی و عبودیت جان و دل خویش را معطر نماید، خود را از تمایلات اهریمنی و شیطانی  پاک نماید. روح خدایی و فرشته‌گونه را در خویش ایجاد و تقویت و نمايد.

بنابراین رمضان باران بهاری است که در مدت یک ماه از بام تا شام بر دل‌های مرده انسان می‌بارد، سرزمین مرده دل‌ها را طراوت و شادابی می‌بخشد، گل‌های بندگی و عبادت و خداپرستی را شکوفا می‌سازد. گرد و خاک یاس و ناامیدی را با ریزش بارش الهی می‌شوید و روح زنگار گرفته انسان را صیقل و جلا و صفا می‌بخشد، رمضان بهاری دل‌هاست که طراوت و شادابی را دوباره به جان و ضمیر انسان باز می‌گرداند.