بیست‌وهشت صفر مصادف است با رحلت بزرگ‌ترین فرستاده خداوند حضرت پیامبر اکرم (ص) و سبط اکبر او امام حسن مجتبی (ع). بدین مناسبت به فرازهای از ویژگی‌های آن حضرت و سبط اکبرش، از زبان قرآن کریم  و برخی روایات، اشاره می‌شود:

۱- رحمت برای عالمیان: “و ما ارسلناک الا رحمه للعالمین” ۱۰۷ سوره انبیاء (ما تو را نفرستادیم مگر اینکه رحمت برای جهانیان باشی). رحمت رحمانی و رحمت رحیمی از صفات حسنای خداوند است که در آیه شریفه ” بسم‌الله الرحمن الرحیم” به آن تصریح‌شده است. چون پیامبر اکرم (ص) خلیفه‌ی خداوند و برترین آن‌ها است. مظهر صفات برجسته رحمت خداوند نیز هست.

۲- الگو و اسوه حسنه بودن برای بشر: لقد کان لکم فی رسول‌الله أسوه حسنه”  احزاب /۲۱ (برای شما در زندگی پیامبر الگو و اسوه نیکویی است). الگو و اسوه بودن پیامبر (ص) برای همه انسان‌ها در همه زمان‌ها و در همه زمینه‌ها است .

۳- شاهد بودن پیامبر (ص) بر اعمال انبیای گذشته و امت خویش: “فکیف إذا جئنا من کل أمه بشهید و جئنا بک علی هوءلاء شهیدا” نساء / ۴۱ (پس چگونه خواهد بود آنگاه که از هر امتی گواهی می‌آوریم و تو را بر آنان گواه آریم) پیامبران گذشته بر اعمال امت و پیروان خویش شاهدند، اما پیامبر اعظم اسلام، شاهد بر اعمال انبیا و بر امت خود و امت‌ها نیز هست.

۴- پیامبر اکرم (ص) دارای خلق عظیم:  “إنک لعلی خلق عظیم” قلم /۴ (و تو – ای پیامبر- سجایای اخلاقی عظیمی داری) در این آیه شریفه که خداوند حسن خلق پیامبر را می‌ستاید، و آن را بزرگ می‌شمارد، با توجه به سیاق آیه،  بر اخلاق پسندیده اجتماعی آن حضرت با جمله اسمیه و تاکید با “إن” و “لام”  نظر دارد، اخلاقی که مربوط به معاشرت است، از قبیل استواری بر حق، صبر در مقابل آزار مردم و خطاکاری‌های اراذل و عفو و اغماض از آنان، سخاوت، و مدارا و…  پیامبر (ص) با خلق عظیم خود توانست در دل‌ها نفوذ و بر قلب‌ها حکومت کند و در پیشبرد اهداف همه را همراه خود نماید.

این آیه شریفه که از محکمات آیات قرآن در مورد خلق عظیم پیامبر (ص) هست، که باید سایر آیات را در مورد اخلاق فردی و اجتماعی آن حضرت، در پرتو و با توجه به آن، ترجمه و تفسیر نمود.

۵- جایگاه و عظمت پیامبر (ص) در بیان امیر المومنین (ع) :

الف) خداوند برتر از او نیافرید:   “مابرأ الله  نسمه خیر من محمد (ص)”  کافی ج ۱ ص۴۴۰ (خداوند مخلوقی برتر از محمد (ص) نیافرید.).

ب): امان اهل زمین: “کان فی الأرض أمانان  من عذاب الله … فهو رسول‌الله …  و اما أمان الباقی  فاالإستغفار..”  دو چیز در زمین مایه امان از عذاب خدا بود که یکی از آن دو تا برداشته شد، و آن رسول خدا بود، و امان باقی‌مانده استغفار است که آن را دریابید و به آن چنگ زنید.

ج) مصیبت بزرگ رحلت پیامبر اکرم (ص): “بأبی أنت و أمی یا رسول‌الله، لقد انقطع بموتک ما لم ینقطع بموت غیرک  من النبوه و الإنباء و أخبار السماء ….”    نهج‌البلاغه خطبه/۲۳۵ (پدر و مادرم به فدایت یا رسول‌الله، با مرگ تو رشته‌ی گسسته شد که با مرگ دیگران گسسته نشده بود،: رشته نبوت و اخبار غیبی  و آسمانی … اگر ما را به شکیبایی فرمان نداده بودی  و از گریستن و زاری منع نکرده بودی، آن‌قدر می‌گریستیم تا سرشکمان را به پایان رسانیم).

امام مجتبی (ع) در قرآن و روایات :

الف) قرآن:  به‌تصریح مفسران، در قرآن کریم در موارد متعدد بر جایگاه و منزلت اهل‌بیت پیامبر (ص)  تصریح‌شده است که به دو مورد اشاره می‌شود :

 آیه تطهیر: “إنما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل‌البیت و یطهرکم تطهیرا” احزاب/۳۳ (خداوند منحصرا و فقط می‌خواهد  پلیدی و گناه را  از شما اهل‌بیت (ع) دور کند و کاملا شما را پاک سازد).  در این آیه شریفه به‌اتفاق مفسران، اهل‌بیت پیامبر (ص) مراد است و با قراین سیاق و سیاق، منظور از آن، بیت و خاندان پیامبر (ص)  که علی (ع) و فاطمه (س) و حسنین (ع)  مراد می‌باشند.

آیه مباهله:  “فمن حاجک فیه من‌بعد ما جائک من العلم  فقل تعالوا ندع أبنائکم  و نسائنا و نسائکم  و أنفسنا و أنفسکم …”  آل‌عمران/۶۱ (هرگاه بعد از علم و دانشی که در باره  مسیح (ع) به تو  رسیده، باز کسانی با  تو به   محاجه و ستیز برخیزند، به  آن‌ها بگو ما با فرزندان و انفس و زنان خود و شما نیز دعوت و آنگاه مباهله کنیم.). به‌تصریح مفسران گران‌قدر، این آیه در مورد پیامبر (ص) و اهل‌بیت آن حضرت نازل شده است که در پاسخ به اعتراض مسیحیان نجران، دستور مباهله را بیان می‌کند  که پیامبر (ص) و امیرالمومنین (ع) و فاطمه (س) و حسنین (ع) (امام مجتبی و امام حسین) در آن شرکت کردند که سند دیگری بر عظمت و فضیلت اهل‌بیت (ع) می‌باشد.

ب) امام مجتبی (ع) در بیان روایات:

 “إبنای هذان إمامان، قاما أو قعدا” ارشاد مفید، ص۱۸۱ (این دو فرزند من (حسن و حسین)، امام‌اند، چه قیام کنند  و چه نکنند.)

“الحسن و الحسین سیدا شباب اهل الجنه”  امالی شیخ صدوق (ره)ص۵۷ (حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشتند).

عظمت و سترگی و بزرگواری آن حضرت چنان است که دوست و دشمن به آن معترف و حتی مروان حکم که از هیچ‌گونه اذیت و آزار آن حضرت فروگذار نکرده بود، در تشییع آن حضرت شرکت و گریه می‌کرد، در پاسخ به چرایی شرکتش در مراسم، گفت: حلم و بردباری و عظمت او (امام حسن) از کوه هم بیشتر بود.  صفحات تاریخ، مملو از گوشه‌های از عظمت و بزرگی و فضیلت آن پیشوا و امام و رهبر است.  امید که ما توفیق رهروی و پیروی آن رهبر الهی را داشته باشیم. درود خدا و ملایکه و تمام مومنین بر او باد !