اشرف غنی احمد‌زی یکی از شیادترین و مکارترین چهره سیاسی است که افغانستان در تاریخ معاصر خود آن را تجربه می‌کند. او که در انتخابات ریاست جمهوری یکی از رقیبان کرزی بود پایین‌ترین رای را به خود اختصاص داده بود؛ اما در برابر عبدالله در دو مرحله با تقلب گوسفندی در مرحله اول و تقلب سازمان‌دهی شده کمیسیون نام نهاد انتخاباتی خود را رییس جمهور کشور اعلان کرد و بر اراده مردم پا گذاشت و به‌زور خدعه و نیرنگ و کمک استخبارات آمریکا cia بر شانه‌های خسته و رنجور مردم سوار گردید. وی بدترین کارنامه سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی را در طول زمامداری خود داشته و افغانستان مفلوک فعلی برآیند اندیشه و مدیریت این مدعی دانشمندی دوم جهانی است.

پیرامون کارنامه ناکام و فساد و تباهی گسترده کشور توسط اشرف غنی و تیم فاسد او سخنی به میان نمی‌آورم؛ چون برای همه شهروندان و اهل بصیرت و انصاف آشکار و هویداتر از آن است که نیاز به بحث و گفت‌وگو داشته باشد. این نوشتار پیرامون کنش سیاسی غنی و خرج کردن ۳۳۰ میلیون افغانی از جیب مردم فقیری که به قول خودش نود درصد آن زیرخط فقر هستند سخنانی را با خوانندگان عزیز در میان می‌گذارم.

اولین نکته پیرامون این جرگه مشورتی این است که: اولا خود غنی مشروعیت سیاسی ندارد تا دایر نمودن جرگه‌اش از مشروعیت قانونی و مقبولیت اجتماعی برخوردار باشد. دوما تاسف از سقوط اخلاقی کسانی است که بر سفره فساد اشرف غنی نشستند و به این جرگه قلابی و سفارشی شرکت و موضوعاتی را مصوب کرده‌اند که نه ازنظر شرعی و نه از روزنه قانونی اختیار آن را داشتند. از میان این‌ها فقط سیاف که حساسیت و اهمیت حق العبدی را می‌د‌انست در این جرگه نمایشی شرکت نکرد و کسانی که مثل خانم شجاع و جوانمرد روزگار بلقیس روشن حرف دل خود و مردم را زدند پاسخی آن‌چنانی دریافت کردند!. آن‌های که در آن جلسه کذایی شرکت کرده‌اند فقط مسوولیت تاریخی خیانتی را برعهده‌گرفته‌اند که اشرف غنی و زلمی خلیل زاد طراحی کرده و زمینه آن را فراهم نموده‌ بودند!

نکته دوم این است که غنی آن‌قدر جنون قدرت و چوکی دارد که برایش بسیار سخت و دشوار است که در مذاکره احتمالی با طالبان به خاطر مصالح ملی چوکی را رها و به یک دولت موقت بسپارد تا روی رژیم آینده کشور توافقی صورت گیرد و زمینه مشارکت طالبان به قدرت فراهم گردد. ازاین‌رو ازآنجای که اشرف غنی هم خودش  و هم دیگران می‌دانند که رییس جمهور مشروع، قانونی و برآمده از آرای مردم بر اساس قانون اساسی نیست و ریاست او برخاسته از ناگزیریهای سیاسی و ترفندها و شیطنت‌های آمریکای گیر مانده در باتلاق افغانستان و برآیند یک توافق سیاسی میان دو جناح سیاسی است؛ اقدام به دایر نمودن چنین جرگه‌ی مضحک نمودند. با این وصف و حال طبیعی است که وی و تیم‌اش نمی‌تواند از مردم افغانستان نمایندگی نمایند و خود را ممثل اراده جمعی و مدافع منافع و حافظ پرستیژ و حیثیت ملی تعریف نمایند.

با توجه به آنچه گفته شد، تیم ارگ در شرایط خطرناک کرونایی و اوضاع بد امنیتی و گستردگی فقر اقتصادی و… اقدام به چنین بازی‌ها و مانورهای مضحک کردند تا به خیال خامشان برای خود مشروعیت سیاسی و مقبولیت اجتماعی کسب و در مذاکرات آینده دستاویزی در برابر طالبان دست‌وپا کنند. تیم ارگ امیدوارند که با دایر نمودن جرگه نمایشی بتوانند طالبان را فریب داده و مقهور شکوه سیاسی و عظمت و اقتدار مردمی خود نمایند و از این طریق خواست‌های خود را برای حفظ جایگاه غصب شده، خواست مردم جا زده و عبور از اشرف غنی را برابر با عبور از نظام و دستاوردهای دو دهه تعریف نمایند.

اما زهی خیال باطل که اشرف غنی به خاطر تعلقات تباری و کارنامه ناکام سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و… آن‌قدر به اعتماد مردم و اقوام کشور ضربه زده که این بازی‌ها پیش از آنکه برای ارگ حیثیت و پشتوانه خلق نماید، رسوایی و درماندگی ‌آن‌ها را به نمایش می‌گذارد. غنی به خاطر رفتار خاینانه و دامن زدن به شکاف‌های قومی آن‌قدر حقیر و ذلیل‌شده که هر شخصی که اندک شم و شعور سیاسی داشته باشد آن را به شکل عریان و رسوایی آن را به نمایان درک می‌کنند.

آنچه در پایان این گفتار  به‌عنوان نتیجه و برآیند بحث می‌توان گفت این است که مردم بیچاره می‌دانند که از جیب خالی و به خاطر بی آدمی‌شان، اشرف غنی و دزدان هم قافله وی چه هزینه‌ها را تحمیل و چه بازی‌های مسخره‌ای را به نمایش می‌گذارند! اما کسی، جریان و نیرویی نیستند که صادقانه و به خاطر دلسوزی به سرنوشت جمعی و فقر عمومی و گستردگی گرسنگی اعتراض نمایند و جلو این روباه پیر و لاشخوران دوروبر او را بگیرند که دیگر از جیب این مردم برای مطامع شخصی و بازی‌های ابلهانه‌ای آن چنانی هزینه نکنند.

چه بگویم از این وضعیت دشوار و شرایط ناگوار!؟ والسلام