یازدهم سپتامبر، روزی که برج‌های دو قلوی نیویورک آمریکا فرو ریخت، سرآغازی شد برای یک تحول فکری و سیاسی در افغانستان؛ و آن، اینکه بپذیریم جنگ راه حل نیست. عزت، رفاه و آسایش همگان در گرو هم‌پذیری و زندگی مسالمت‌آمیز در کنار یکدیگر است و اگر نه، تخت پادشاهی هیچ‌کس به تنهایی ثبات و قرار پیدا نخواهد کرد.

به همین دلیل، فشار جامعه جهانی از بیرون و خردورزی از درون باعث گردید که موافقت‌نامه بن به امضا برسد و ما را به محتوای آن ملتزم بسازد. در چارچوب این موافقت‌نامه بود که حکومت ملی شکل گرفت و بسترهای دموکراسی به تدریج فراهم گردید. هرچند روند این پروسه از آغاز تا کنون با شیطنت‌ها و سنگ اندازی‌های دشمنان افغانستان روبرو بوده و قطعا کاستی‌های زیادی هم داشته است ولی در عین حال آثار و برکات آن‌را نمی‌توان برای کشور نادیده گرفت.

یکی از پیچیده‌ترین بحران فراروی دموکراسی نوپای افغانستان، چالشهای انتخابات اخیر ریاست جمهوری بود که با خردورزی و دوراندیشی نخبگان و سیاستمداران افغانی و همکاری دوستان بین المللی این کشور، به آرامی پشت سر گذاشته شد و کشتی توفان زده این کشور یکبار دیگر نجات پیدا کرد.

حال جنجال دیگری که جدیدا خلق شده، موضوع نام سرک دارالامان است. شکی نیست که این جنجال حاصل رفت وآمدها و رایزنی‌های مقامات کشورهای ترکیه، عربستان و پاکستان با مقامات افغانستان است. وعده وعیدهای این کشورها هرچه باشد، نباید ملت و دولت افغانستان را از مصالح کلان کشور غافل کند و یک چنین مساله ساده داخلی باعث بروز شکاف اجتماعی گردیده و در آغاز راه شیرازه حکومت وحدت ملی از هم بگسلد.

یادمان باشد که ملت افغانستان چیزی از ملت‌های دیگر کم ندارد و بایسته نیست که دولتمردان ما به جای تامین امنیت، رفاه و آسایش این ملت، اسباب ناراحتی و ملالت خاطر آن را فراهم نماید و حتی از مسمی کردن یک جاده به نام یک مورخ نامی کشور دریغ ورزد.

پس، باید کمی به خودآيیم و با عقل خود بیاندیشیم که چه کنیم، و چه تصمیمی مقرون به خرد و چه اقدامی برای کشور سودمند است؟ و بیش ازاین خود را بازیچه سیاستهای دشمنان ملت افغانستان نساخته، کشور خود را محل تصفیه حسابهای کشورهای دیگر ننمايیم.
ارسال نظر
کاربر گرامی، نظر شما پس از بررسی توسط تیم پشتیبانی سایت نمایش داده می شود.