• شنبه ۲۷ اسد ۱۳۹۷ - ۱:۳۱
    امینی رها
    «جنبش تبسم و روشنایی خیزش و عصیان علیه این نظام اجتماعی کهنه و فرسوده قرون وسطایی بود که گفتمان حقوق شهروندی را وارد ادبیات سیاسی کشور کرد و مردم خود را به منافع جمعی‌شان آشنا نمود و منافع جمعی را از منافع اربابان جدا کرد و به مردم فهماند که اگر قومندان محقق به آن همه کش‌وفش رسیده و یا برسد و یا کریم خلیلی صاحب شهرک سبز گردد، به شخص تو و قوم تو و منطقه تو چه فایده رسیده و یا خواهد رسید؟ الان خیلی از برادران دایکندی را می‌شناسم که با همین احساس به سر می‌برند و کیف می‌کنند که سرور دانش از دایکندی معاون دوم ریاست جمهوری است»
  • چهارشنبه ۱۷ اسد ۱۳۹۷ - ۱۳:۵۹
    امان الله علیزاده
    «نسل نو و تحصیل‌کرده نیز بر همان راه واگرایی روان‌اند. همان‌طوری که آنان وحدت سیاسی‌شان را چهار پاره کردند، نسل جدید نیز کلا کیسه انسجام و همسویی‌شان پاره‌پاره است. هرچند خاستگاه این تشتت و پراکندگی از یک‌سو به رهبرانی برمی‌گردد که سال‌ها گلوگاه قدرت در دستشان و بنگاه‌های ثروت در جیبشان بوده که توانستند به طمع ناچیزی نسل نو و تحصیل‌کرده را برای توجیه حزب‌بازی و باندبازی خود به استخدام بگیرند؛ اما از طرفی هم به نسل جدید برمی‌گردد که دچار طمع قدرت و شهوت شهرت و حرص حضور در بنگاه معاملاتی سیاست شده‌اند.»
  • سه شنبه ۹ اسد ۱۳۹۷ - ۲۰:۴۵
    علی غزنوی
    «اختلاف و عدم انسجام شورای عالی موجب گردیده است که مردم بازهم گرایش به رهبریت سیاسی از جنس و نوع رهبریت شهید مزاری که در خاطرات جمعی خود دارند پیدا نمایند. این احساس و این گرایش را از واکنش و استقبال گرم و پرشور مردم در سفر آقای بهزاد به اروپا، استرالیا، آمریکا و ایران می‌توان حس کرد و حدس زد و فهمید. در سفر اخیر وی در ایران مردم از اصفهان، تهران و قم در فرودگاه به استقبال وی شتافتند و او را همچون نگین در میان گرفتند و از وی پذیرای گرم کردند. احمد بهزاد در مدت چند روزی که در ایران بود چنان مصروف دیدوبازدید مهاجرین علاقه‌مند و مشتاق بودند که فرصت استراحت برایش کمتر میسر می‌شد.»
  • دوشنبه ۱ اسد ۱۳۹۷ - ۷:۵۲
    خالق فصیح
    «به هر صورت، یکی از زوایای دیگری که دسیسه شدگی سران سیاسی را برملا می‌سازد، تفرقه‌افکنی این‌ها علیه مردم و نیروهای مردمی خودشان در مواقع مختلف، ازجمله در جریان جنبش تبسم و روشنایی است. موضع محقق در جنبش تبسم که یادآوری آن برای هر صاحب وجدانی دردآور است، و باز عملکرد تفرقه‌آمیز ایشان و پا پس کشیدن فریب‌کارانه خلیلی در جنبش روشنایی، هیچ توجیهی غیر از دسیسه شدگی و ابزار بودگی این‌ها برای تفرقه ندارد. درصورتی‌که مردم در جریان این دو جنبش، جز برای دادخواهی از سر بریده ناموس و مطالبات برحقشان، به خیابان‌ها نیامده بودند و مخاطبشان هم دولت فاشیست قوم‌گرا بود، نه محقق و خلیلی.»